پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٢٨٥ - امام صادق عليه السلام شيعه را براى ادامه راه خود آماده مىكند

بود؟» همگى گفتيم: پسر شما اسماعيل بود.

امام صادق عليه السّلام فرمودند: «خداوندا شاهد باش». سپس دست پسرش موسى را گرفت و فرمود: او حقّ است و حقّ با او و از او است. تا اينكه خداوند زمين را و آنچه بر آن است به ميراث گيرد[١].

٢. عنبسه عابد گويد: هنگامى كه اسماعيل پسر جعفر بن محمّد عليه السّلام از دنيا رفت و ما از كار جنازه او فارغ شديم، امام صادق عليه السّلام نشسته و ما هم در دور آن حضرت نشستيم. آن حضرت سر به زير داشتند. سپس سر برداشته و فرمودند:

اى مردم، اين دنيا محلّ جدايى است و بناى كار اين دنيا بر پيچيدگى است نه بر راه راست و مستقيم، علاوه بر اينكه جدايى از اشخاصى كه با آنان انس داريم سوزشى است كه درمان پيدا نمى‌كند و آتشى است كه خاموش نمى‌شود، امّا برترى مردمان بر يكديگر به رفتار نيكو و انديشه درست است، پس هركه در مرگ برادر به عزا ننشيند برادرش روزى به عزايش خواهد نشست و هر پدرى كه داغ فرزند نبيند فرزندش روزى داغ او را خواهد ديد.

سپس امام صادق عليه السّلام به شعر ابى خراش هذلى در مرگ برادرش تمثّل فرمودند:

«مادر، گمان مدار كه من او را فراموش كرده‌ام. نه چنين است، بلكه صبرم در فراغ او صبرى نيكو است»[٢].

٣. اسحاق بن عمّار گويد: برادرم اسماعيل دين و اعتقاد خود را به نزد امام‌

[١] . مناقب ابن شهر آشوب ١/ ٣٢٧ به نقل از صدوق و به نقل از آن بحار الانوار ٤٧/ ٢٥٣.

[٢] . كمال الدّين ٧٢- ٧٣، امالى صدوق ١٩٧ و به نقل از آن دو در بحار الانوار ٤٧/ ٢٤٥.