پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٤٢ - عبادت امام صادق عليه السلام

هنگامى كه آن حضرت از خانه كعبه خارج مى‌شد، اين‌گونه مى‌فرمود:

«اللّه أكبر، اللّه أكبر، اللّه أكبر، اللهم لا تجهد بلاءنا، و لا تشمت بنا أعداءنا، فإنك أنت الضار النافع»؛

اللّه اكبر، اللّه اكبر، اللّه اكبر. خداوندا امتحان ما را سخت نكن. دشمنان ما را به شماتت ما وامدار. همانا كه تو هم آسيب‌رسان و هم مددكننده‌اى‌[١].

حفص بن عمر- مؤذّن على ابن يقطين- گويد: ما هميشه اين روايت را نقل مى‌كرديم كه در حج سال ١٤٠ هجرى، بهترين مردم در ميان مردم به‌پا خواهد خواست. من در آن سال به حج رفتم. ناگاه ديدم اسماعيل بن عبد اللّه بن عبّاس در ميان مردم [به‌عنوان امير الحاج‌] به‌پا خواسته است. من از ديدن اين منظره، به شدّت ناراحت شدم. امّا طولى نكشيد كه ديديم جعفر صادق عليه السّلام بر روى استرى سوار و ايستاده است. بازگشتم و به اصحاب خود بشارت داده و گفتم اين است آن بهترين مردم كه ما آن را روايت مى‌كرديم‌[٢].

امام صادق عليه السّلام از بزرگترين خشوع‌كنندگان و دعاكنندگان در مواقف حج بودند. روايت شده كه سفيان ثورى گفته است: به خدا قسم كه ديدم جعفر بن محمّد را، و نديدم حاجى‌اى را كه در مشاعر وقوف كرده باشد و در تضرّع و ابتهال و ناله و زارى به درگاه خداوند بيش از او يا به مانند او عملى انجام داده باشد. هنگامى كه او به عرفات رسيد، از مردم كناره گرفت و در دعا و نيايش به درگاه خدا در آن موقف شريف، غرق شد.

[١] . قرب الاسناد/ ٣.

[٢] . قرب الاسناد/ ٩٨.