پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٣٦ - صبر امام صادق عليه السلام

هميان تو چه بوده است؟ مرد گفت هزار دينار. امام هزار دينار به او دادند و مرد به راه خود رفت. وقتى به منزل خود رسيد هميان خود را يافت. به مسجد بازگشت و به جهت معذرت، به نزد امام رفت و هزار دينار را به آن حضرت تقديم كرد. امام عليه السّلام از قبول آن پول خوددارى كرده و فرمودند: «چيزى كه از دست من خارج شده است، ديگر به دست من بازنمى‌گردد» مرد مات و مبهوت شد و پرسيد:

اين شخص كيست؟ به او گفتند: اين جعفر صادق است. مرد همين‌طوركه مى‌رفت با نهايت تحسين مى‌گفت: بلى، چنين افعالى از چنين كسانى سر مى‌زند[١].

اين شرافت و اصالت امام صادق عليه السّلام و اخلاق والاى آن حضرت بود كه ايشان را واداشت تا مرد را تصديق نموده و پول را به او بدهند.

امام صادق عليه السّلام فرموده‌اند: مروّت ما اهل بيت، بخشش درباره كسانى است كه به ما ظلم كرده‌اند[٢].

امام صادق عليه السّلام همواره باران اخلاق كريمانه‌اش را بر حاضران مجلس خود مى‌باريد تا جايى كه مردى از اهل سنت در وصف مجلس آن حضرت گفته است: «به خدا مجلسى را چون مجلس همنشينى با او پربار نديدم»[٣].

صبر امام صادق عليه السّلام‌

از صفات بارز امام صادق عليه السّلام صبر آن حضرت و جزع نكردن بر مصائب و محنت‌هاى بزرگى است كه به آن حضرت مى‌رسيده است. يكى از مظاهر صبر آن حضرت، هنگام از دنيا رفتن فرزندش اسماعيل بود. فرزندى كه از نظر

[١] . الامام جعفر الصادق/ ٤٨.

[٢] . خصال/ ١١.

[٣] . اصول كافى ٢/ ٦٥٧.