پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٤١ - عبادت امام صادق عليه السلام

مى‌رساندند.

بكر بن محمّد ازدى گويد: طواف مى‌كردم و در كنار من امام ابو عبد اللّه الصادق عليه السّلام بود. هنگامى كه آن حضرت از طواف فارغ شد، به سمت ديگرى رفتند و دو ركعت نماز بين ركن بيت و حجر الاسود به‌جاى آوردند. شنيدم كه در هنگام سجود اين نماز مى‌فرمودند:

«سجد وجهي لك تعبدا و رقّا، لا إله إلّا أنت حقا حقا، الأول قبل كلّ شي‌ء، و الآخر بعد كلّ شي‌ء، و ها أنا ذا بين يديك، ناصيتي بيدك فاغفر لي إنه لا يغفر الذنب العظيم غيرك، فاغفر لي، فإني مقرّ بذنوبي على نفسي، و لا يدفع الذنب العظيم غيرك» ...»؛

خداوندا، صورت من از روى بندگى و عبوديت در درگاه تو بر خاك افتاده و به درستى كه هيچ خداوندى جز تو نيست. تويى كه قبل از هرچيز بوده‌اى و بعد از هر چيز خواهى بود، و هان اين منم كه در پيشگاه تو ايستاده‌ام و موى پيشانى‌ام به دست توست. خدايا بر من ببخش كه همانا گناه بزرگ را جز تو كسى نمى‌آمرزد. پس مرا ببخش كه من به گناهانم اقرار كرده‌ام. خدايا مرا ببخش كه گناه بزرگ را جز تو كسى نمى‌بخشد.

سپس سر مباركش را از سجده برداشت، گويا كه صورتش را در آب فرو برده باشد، از شدّت اشك خيس شده بود[١].

حمّاد بن عثمان گويد: ابا عبد اللّه جعفر بن محمد را ديدم كه در موقف عرفات، دست بر آسمان برداشته بود، در همانجايى كه پيامبر اكرم در آن وقوف مى‌كرد، و كف دستانش به سمت آسمان بود[٢].

[١] . قرب الاسناد/ ٢٨.

[٢] . قرب الاسناد/ ٣١.