پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ١٥٢ - د مبارزه با مسأله تحريف قرآن و استفاده ابزارى از قرآن و مفاهيم آن براى مقاصد سياسى

الْحَياةِ الدُّنْيا وَ يُشْهِدُ اللَّهَ عَلى‌ ما فِي قَلْبِهِ وَ هُوَ أَلَدُّ الْخِصامِ* وَ إِذا تَوَلَّى سَعى‌ فِي الْأَرْضِ لِيُفْسِدَ فِيها وَ يُهْلِكَ الْحَرْثَ وَ النَّسْلَ وَ اللَّهُ لا يُحِبُّ الْفَسادَ؛ و از ميان مردم كسى است كه در زندگى اين دنيا سخنش تو را به تعجّب وامى‌دارد، و خدا را بر آنچه در دل دارد گواه مى‌گيرد، و حال آنكه او سخت‌ترين دشمنان است* و چون برگردد [يا رياستى يابد] كوشش مى‌كند كه در زمين فساد نمايد و كشت و نسل را نابود سازد، و خداوند تباهكارى را دوست ندارد[١]، گفتند كه اين آيه درباره على بن ابى طالب عليه السّلام نازل گرديده است‌[٢].

امام صادق عليه السّلام همچنين نظريه جامد بودن عبارات قرآن كريم را كه سعى بر تعطيل قرآن از همراهى با واقعيّت‌هاى متغيّر و رو به پيشرفت جامعه و حبس آن در قالب تنگ ظواهر عبارات را داشت، مورد نقض قرار داده و دروغين بودن آن را بر همگان آشكار ساختند. آن حضرت همچنين اجازه ندادند تا از باطن قرآن تأويل نادرست شود. چنان‌كه در برابر تفسير به رأى نيز- كه فقط با تكيه بر آراء و به دور از احاديث صحيحى كه از پيغمبر اكرم صلّى اللّه عليه و اله و اهل بيت معصوم او عليهم السّلام وارد شده بود قرآن را تفسير مى‌كرد- كاملا مقاومت و مبارزه كردند.

امام صادق عليه السّلام فرمودند:

«من فسّر القرآن برأيه إن أصاب لم يؤجر، و إن أخطأ كان إثمه عليه»؛

هركس قرآن را با رأى خود تفسير كند اگر درست تفسير كرده باشد اجر و ثوابى ندارد و اگر غلط تفسير كرده باشد، گناهش بر گردن اوست‌[٣].

امام صادق عليه السّلام فرموده‌اند:

[١] . بقرة/ ٢٠٤- ٢٠٥.

[٢] . شرح نهج البلاغه ابن ابى الحديد ٤/ ٧٣ به نقل از ابو جعفر اسكافى ٢٤٠.

[٣] . تفسير عيّاشى ١/ ١٧ به نقل از آن در تفسير صافى ١/ ٢١.