پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ١٩٦ - نشانههاى عمق ايمان

ايمان امرى باطنى است اما آثار و نشانه‌هايى دارد كه دلالت بر وجود آن مى‌كند.

ايمانى كه هيچ‌گونه بازتاب خارجى و ثبات و قدرت رودررويى با مسائل را نداشته باشد، ايمان نيست.

مؤمن كسى است كه در مواقع مواجه شدن با محك سختى‌ها و اغواگرى‌ها دين خود را بروز داده و به برنامه‌هاى اهل باطل جواب مثبت ندهد.

امام عليه السّلام به اين گروهى كه خود را منسوب به تشيّع مى‌دانستند، امّا با اخلاق باطل سروكار داشتند، به شدّت حمله كرده است. آن حضرت روشن ساخته است كه ايمان يك حقيقت تامّ است كه هيچ صفتى از صفات آن از آن جدا شدنى نيست و حفظ آن نيز منوط به تبعيّت از ائمّه عليهم السّلام است. آن حضرت فرموده‌اند:

تنها كسانى از فتنه‌ها نجات پيدا مى‌كنند كه زبان از كلام قبيح بسته، سكوت كنند و در دولت باطل بر سختى‌ها و ناملايمات صبر پيشه سازند، اينان به حقّ از طايفه نجيبان و انتخاب‌شدگان خدا و مؤمنان واقعى هستند، امّا مبغوضترين افراد نزد من، رياست‌طلبان هستند. آنان كه دائم در حال سخن‌چينى هستند و به برادران خود حسد مى‌ورزند. آنان از من نبوده و من نيز از آنان نمى‌باشم. همانا دوستان من آنان هستند كه به امر ما تسليم و در تمام كارها دنباله‌رو و پيرو ما هستند[١].

امام صادق عليه السّلام در بيان ضابطه كشف ميزان عمق ديندارى در نفس انسان فرموده‌اند:

«إذا رأيتم العبد يتفقّد الذنوب من الناس، ناسيا لذنبه فاعلموا أنّه قد مكر به»؛

هنگامى كه بنده خدا را ديديد كه گناهان مردم را پيگيرى مى‌كند، امّا از گناهان خود غافل مى‌باشد، بدانيد كه او به مكر خداوند گرفتار آمده است‌[٢].

[١] . تحف العقول ٣٠٧، و به نقل از آن بحار الانوار ٧٨/ ٢٨٦.

[٢] . تحف العقول ٣٦٤، بحار الانوار ٧٨/ ٢٤٦.