پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٩٠ - بخش نخست ويژگىهاى دوره امام صادق عليه السلام(١١٤ - ١٣٢ ه)

گمراه و انتخاب خودسرانه به حركت و فعاليت بپردازند

چرا كه آمادگى فكرى و فرهنگى آنان به حدى رسيده بود كه ديگر نيازى به فراگيرى از ديگران نداشته و تا آنجا رشدشان داده بود كه تا وقتى به ريسمان متصل به خدا- همان خاندانى كه خداوند اراده فرموده تا هر پليدى را از آنان دور كرده و آنان را به بهترين نحوى پاكيزه سازد- چنگ زده باشند از سؤال كردن از مسلمان و غير مسلمان بى‌نياز خواهند بود.

امام باقر عليه السّلام هم شيعيان را براى چنين روزى از پيش آماده كرده بود كه مردم دستورات دينى را پس از آن حضرت از امام صادق عليه السّلام بگيرند، و فرموده بود: «هرگاه مرا از دست داديد از اين (امام صادق عليه السّلام) پيروى كنيد، كه او پس از من امام و خليفه است. آنگاه به فرزندش جعفر اشاره كرد»[١].

امام صادق عليه السّلام نيز پس از به دست گرفتن مستقيم منصب امامت مسئوليت‌هاى خود را با شناساندن امامت خود به مردم به صورت علمى و عملى آغاز فرمود.

عبد الرحمن بن كثير گويد: مردى به مدينه آمد و درباره امام پس از امام باقر عليه السّلام پرس‌وجو كرد؛ او را به سوى عبد اللّه بن حسن راهنمايى كردند، وى به خانه عبد اللّه وارد شد و مختصر سؤالاتى از او كرد پس از اينكه از خانه او خارج شد او را به خانه جعفر بن محمد عليه السّلام راهنمايى كردند چون امام صادق عليه السّلام او را ديدند، فرمودند:

«اى مرد تو در جستجوى امام وارد شهر ما شدى، جوانانى از بنى حسن با تو روبه رو شده و تو را به خانه عبد اللّه بن حسن راهنمايى كردند و تو از او مختصرى سؤال‌

[١] . كفاية الاثر/ ٢٥٤ و بحار الانوار ٤٧/ ١٥.