پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ١٣٢ - ١ محور عقيدتى سياسى

هر مؤمنى كه مؤمن ديگرى را در دعوا و شكايت، نزد قاضى يا سلطان ستمگرى ببرد و او به غير از آنچه حكم خداوند است در ميان آن‌دو حكم كند در گناه آن قاضى شريك است‌[١].

و از ابو بصير از امام صادق عليه السّلام روايت شده كه فرمود:

هر مردى كه با برادر خود در مورد حقّى درگيرى داشته و يكى از برادران دينى، او را بخواند تا اختلاف را حل كند؛ اما او نپذيرد و شكايت نزد اين‌ها (دستگاه ستم) ببرد از افرادى خواهد بود كه مشمول اين آيه شريف قرآن هستند: آيا نديده‌اى كسانى را كه مى‌پندارند به آنچه به‌سوى تو نازل شده و [به‌] آنچه پيش از تو نازل گرديده، ايمان آورده‌اند [با اين همه‌] مى‌خواهند داورى ميان خود راى به‌سوى طاغوت ببرند، با آنكه قطعا فرمان يافته‌اند كه بدان كفر ورزند[٢][٣].

عمر بن حنظله گويد: از امام صادق عليه السّلام پرسيدم: دو نفر از اصحاب ما در باره بدهكارى يا ميراث اختلاف پيدا مى‌كنند و شكايت به نزد حاكم يا دستگاه قضايى آن‌ها مى‌برند آيا اين كار جايز است؟ حضرت فرمودند:

هركس محاكمه را به آنان ارجاع دهد چه بر حق باشد، يا باطل محاكمه به نزد طاغوت برده است و مالى كه با حكم آن‌ها به دست بياورد حرام است اگرچه حق مسلم او باشد چرا كه اين حق مسلم را با حكم طاغوت به‌دست آورده، در حالى‌كه خداوند به او فرمان داده تا به طاغوت كفر ورزد؛ خداوند متعال مى‌فرمايد:

(مى‌خواهند داورى ميان خود را به‌سوى طاغوت ببرند، با آنكه قطعا فرمان يافته‌اند كه بدان كفر ورزند)[٤]»[٥].

[١] . همان ٢٧/ ١١ ح ١ از همان منابع.

[٢] . نساء/ ٦٠.

[٣] . وسائل الشيعه ٢٧/ ١٢ ح ٥.

[٤] . نساء/ ٦٠.

[٥] . وسائل الشيعه ٢٧/ ١٣ ح ٤ به نقل از كافى و تهذيب.