پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ١٣٠ - بخش دوم نيازهاى دوره حضرت امام صادق عليه السلام

عدالت شده‌اند.

امام صادق عليه السّلام از عمليات مسلحانه مستقيم برضد حاكمان منحرف زمان خود صرف‌نظر كرد و اين مطلب نشان‌دهنده اختلاف در فورمول‌هاى سياسى است كه شرايط زمان به افراد ديكته مى‌كند و امام صادق عليه السّلام عميقا طبيعت كارهاى انقلابى را درك مى‌كرد.

امام صادق عليه السّلام تلاش كرد تا به دور از سروصدا و بدون تصريح به كارهاى سياسى و انقلابى به‌سوى ايجاد جريان مردمى فراگير، همچنين تربيت جماعت نخبگان صالح كه چون نمايندگان ائمه عليهم السّلام محسوب مى‌شدند و نظارت بر عملكرد و تنظيم خط مشى آنان در مبارزه با انحراف فراگير حركت كرده و اين افراد را به جبهه متحدى در انجام انقلاب فكرى و ايجاد بستر مناسب براى ديگرگون ساختن فساد موجود در كوتاه‌مدت يا درازمدت بدل كند.

امام صادق عليه السّلام در فعاليت خود دو گونه از انحراف را مورد هدف قرار دادند:

گونه اول: انحراف سياسى كه در رهبرى دولت نمود پيدا مى‌كرد.

گونه دوم: انحراف عقيدتى، فكرى و اخلاقى و پس از آن انحراف سياسى كه در ميان امت اسلام پيدا شده بود.

امام صادق عليه السّلام سمت‌گيرى حركت انقلابى- عقيدتى خود را در دو زمينه مهم قرار داد:

يك: تماس فراگير با اقشار امت و جهت‌گيرى‌هاى سياسى و فكرى آنان.

دو: پى‌گيرى ايجاد دانشگاه اهل بيت عليهم السّلام.

كه هردو از زمينه‌هاى فعاليتى عمومى به‌شمار مى‌آمد و ما در همين فصل‌