پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٢٠٥ - تأكيد بر روابط برادرانه

اگر مى‌خواهى كه دوستى برادر مسلمانت براى تو ثابت و برقرار بماند، از شوخى بيجا، مشاجره، فخرفروشى و دشمنى كردن نسبت به او بپرهيز. هيچگاه دوست خودت را بر سرّ خود آگاه مكن مگر به اندازه‌اى كه اگر دشمنت نيز بر آن آگاه شود، ضررى بر تو نرسد. چرا كه هر دوستى ممكن است روزى دشمن انسان گردد[١].

امام صادق عليه السّلام در عين‌حال ياران خود را از رفتار مؤدّبانه و دوستى و مهربانى براساس اخلاق اصولى اسلام با دشمنانى كه اميد به اصلاح آن‌ها نمى‌رود نيز برحذر داشته است. آن حضرت فرموده‌اند:

هركس با دشنام‌دهنده اولياى خدا نشست و برخاست نمايد، خدا را معصيت كرده است و كسى كه خشم خود را در برابر كارى كه قدرت بر امضاى آن ندارد فروخورد، با ما در درجه اعلا قرار خواهد گرفت‌[٢].

و آن حضرت فرموده‌اند:

«من جالس لنا عائبا، أو مدح لنا قاليا أو واصل لنا قاطعا، أو قطع لنا واصلا، أو والى لنا عدوا، أو عادى لنا وليّا فقد كفر بالذي أنزل السبع المثاني و القرآن العظيم»؛

هركس با عيب‌گوى ما همنشينى كند، يا كسى را كه از ما بيزار است ستايش كند، يا با كسى كه از ما بريده است ارتباط برقرار كند، يا با كسى كه با ما ارتباط دارد قطع رابطه كند، يا دشمن ما را دوست بدارد، دوست ما را دشمن بدارد، چنين شخصى به همان خدايى كه سبع المثانى (حمد) و قرآن عظيم را نازل فرموده كفر ورزيده است‌[٣].

آن حضرت همچنين اصحاب خود را از بيمارى كينه و دلخورى با برادران‌

[١] . كافى ١/ ١٦٥، بحار الانوار ٧٨/ ٢٨٦.

[٢] . كافى ١/ ١٦٥، بحار الانوار ٧٨/ ٢٨٦.

[٣] . شيخ صدوق، امالى ٥٥، بحار الانوار ٢٧/ ٢٢، وسائل الشيعة ١١/ ٥٠٦.