پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ١٢٥ - جهتگيرىهاى فكرى منحرف در زمان امام صادق عليه السلام

رابطه با اسرار باطنى تأييد و يارى كرده بود[١].

از اينجا ابو الخطّاب اعتقادات خود را آغاز كرد و سپس گمان كرد كه ائمّه پيامبرند. پس از آن ادّعا كرد كه آن‌ها خدايان‌اند. ابو الخطّاب معتقد به خدايى جعفر بن محمّد امام صادق عليه السّلام و خدا بودن پدران پاك آن حضرت عليهم السّلام گرديد.

سپس گفت آن‌ها فرزندان خدا و دوستان او هستند! او مى‌گفت: الهيّت نورى است كه در نبوّت نهفته و نبوّت نورى است كه در امامت است و جهان از اين آثار و نورها خالى نخواهد بود. ابو الخطّاب گمان مى‌كرد كه جعفر بن محمّد عليه السّلام خداوند زمان خود است. او مى‌گفت: جعفر بن محمّد همين شخصى كه مردم او را مى‌بينند نيست. بلكه او چون به اين عالم نزول كرده، به اين صورت درآمده و مردم او را به اين شكل مى‌بينند[٢]!

اينها مهمترين جهت‌گيرى‌هاى فكرى منحرفى بود كه در زمان امام صادق عليه السّلام رايج گشته بود و ما به زودى موضع‌گيرى امام عليه السّلام و روش‌هاى آن حضرت را در برخورد با اين افكار منحرف كه با هدف درمان اين دردى كه در جامعه اسلامى آن زمان رو به گسترش بود به انجام مى‌رساندند، پيگيرى خواهيم كرد.

[١] . شهرستانى، الملل و النحل ١/ ١٦٨.

[٢] . شهرستانى، الملل و النحل ١/ ١٦٨.