پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٩٢ - ١ وضع سياسى

بنى مروان بر امام صادق عليه السّلام وارد شديم، آن حضرت فرمودند: «شما اهل كدام شهر هستيد؟» گفتيم كوفه. فرمودند:

در هيچ شهرى دوستداران ما به اندازه كوفه زياد نيستند خصوصا از اين گروه [شيعه‌] خداوند شما را به مسئله‌اى كه مردم آن را نمى‌دانند آگاه كرده است بنابراين شما ما را دوست مى‌داريد ولى مردم ما را دشمن مى‌دارند، شما با ما بيعت كرده‌ايد اما مردم با ما مخالفت ورزيده‌اند، شما گفتار و كردار ما را تصديق مى‌كنيد در حالى كه مردم ما را تكذيب مى‌كنند پس خداوند شما را به زندگى‌اى چون زندگى ما زنده بدارد و به مرگى چون مرگ ما بميراند[١].

پس از اين توضيح مختصر درباره پايان مرحله امامت امام محمد باقر عليه السّلام و آغاز امامت امام جعفر صادق عليه السّلام حال لازم است تا به بررسى ويژگى‌هاى دوران امام صادق عليه السّلام در عرصه‌هاى گوناگون بپردازيم.

١. وضع سياسى‌

اوضاع و شرايط سياسى كه امام صادق عليه السّلام قصد فعاليت در آن را داشتند به كلى تغيير كرده بود. هشام بن عبد الملك كه امام باقر عليه السّلام را به شهادت رسانده بود همچنان بر سر كار بوده و سياستش در قبال امام صادق عليه السّلام و شيعيان او همان سياست سابق بود كه بر اساس كينه‌هاى جاهلى بنا شده و تنها در تبعيد و فشار و شكنجه خلاصه مى‌شد.

برخورد اهانت‌آميز هشام در زمان امام باقر عليه السّلام با زيد بن على رضى اللّه عنه به عنوان يكى از شخصيت‌ها و نمونه‌هاى بارز شيعه در آن زمان حكايت از عمق‌

[١] . شيخ طوسى، امالى ١/ ١٤٣، بحار الانوار ٦٨/ ٢٠ ح ٣٤.