پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٩٤ - ١ وضع سياسى

اين است كه به دست خود آتشى برافروزم و چون شعله‌ور شد خود را در ميان آن پرتاب كنم حتما اين كار را انجام خواهم داد امّا من امروز در پيشگاه خدا هيچ كارى را براى خود از جهاد با بنى اميه برتر نمى‌دانم‌[١].

بسيارى از فقها، محدثان و قاضيان كه از اصحاب امام باقر و امام صادق عليهما السّلام بودند به قيام زيد رضى اللّه عنه پيوستند[٢].

وقتى كه زيد شهيد رضى اللّه عنه مقدمات قيام خود را فراهم ديد از امام زمان خود پيشى نگرفته و با امام صادق عليه السّلام درباره اين كار مشورت كرد.

امام موسى كاظم عليه السّلام مى‌فرمايد: از پدرم امام صادق عليه السّلام شنيدم كه فرمود:

خداوند عمويم زيد را رحمت كند ... او در امر قيام خود با من مشورت كرد و من به او گفتم: عمو جان اگر بر خود هموار كرده‌اى كه خويشتن را كشته و بدن بى‌جانت را در كناسه [نام محله‌اى در كوفه و در لغت زباله‌دانى شهر] بر دار آويخته ببينى به اين كار دست بزن‌[٣].

امام صادق عليه السّلام با اين فرموده هم صحت قيام زيد رضى اللّه عنه را مورد تأييد قرار داده و هم خبر شهادتش را به او اعلام فرمودند.

اما راهنمايى‌هاى امام صادق به ساير اصحاب مخلص خود در رابطه با قيام كردن به صورت كلى به‌گونه ديگرى بود، گويا امام عليه السّلام مايل نبود كه همه توان، و سنگينى وجود خود را به يكباره و در قالب يك قيام در مبارزه با دستگاه اموى به مصرف برساند.

ابو بكر حضرمى گويد: در محضر امام صادق عليه السّلام از قيام زيد سخن به ميان‌

[١] . تيسير المطالب/ ١٠٨- ١٠٩.

[٢] . ر. ك سيد عبد الرزاق مقرم، زيد الشهيد رضى اللّه عنه، در اين كتاب ليستى از شخصيت‌هايى كه در قيام زيد مشاركت داشته‌اند آورده است.

[٣] . احتجاج ٢/ ١٣٥، بحار الانوار ٤٦/ ١٧٤، مسند الامام الرضا ٢/ ٥٠٥.