پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٣٢٥ - نمونههايى از فقه امام صادق عليه السلام

١٣. مردى به امام صادق عليه السّلام عرض كرد: من لباس خود را به شخص غير مسلمان ذمّى عاريه مى‌دهم. مى‌دانم كه او شراب مى‌خورد و از گوشت خوك استفاده مى‌كند. هنگامى كه او پيراهن مرا به من برمى‌گرداند قبل از اينكه آن را بپوشم و در آن نماز بخوانم، آيا واجب است كه آن را بشويم؟ امام صادق عليه السّلام پاسخ دادند: در آن نماز بخوان و آن را نشوى، بخاطر اينكه تو آن را به صورت پاك به او عاريه داده‌اى و الآن يقين ندارى كه آيا او آن را نجس كرده است يا نه. پس اگر در آن نماز بخوانى اشكالى ندارد مگر اينكه يقين به نجس بودن آن پيدا كنى.

١٤. امام صادق عليه السّلام فرموده‌اند: هر نمازى دو وقت دارد و برترين آن‌ها اول وقت است.

١٥. امام صادق عليه السّلام فرموده‌اند: همانا كه نافله به منزله هديه‌اى است كه به خداوند مى‌دهى. پس هر زمانى كه آن را بدهى قبول مى‌شود.

١٦. امام صادق عليه السّلام فرموده‌اند:

«السجود لا يجوز إلّا على الأرض أو على ما أنبتت الأرض إلّا ما أكل أو لبس»؛

سجده جز بر زمين و يا آنچه از زمين مى‌رويد جايز نيست و آنچه از زمين مى‌رويد اگر خوردنى يا پوشيدنى باشد، باز هم سجده بر آن جايز نيست.

١٧. و آن حضرت فرموده‌اند:

«من صلّى الصلوات الخمس جماعة، فظنوا به كلّ خير»؛

هركس كه نمازهاى پنجگانه‌اش را به جماعت بخواند، همه‌گونه ظنّ و گمان خوبى به او ببريد[١].

١٨. از امام صادق عليه السّلام در رابطه با خواندن حمد و سوره توسّط مأموم در

[١] . وسائل الشيعة ج ٥، كتاب الصّلاة، ابواب صلاة الجماعة، باب ١( باب تأكّد استحبابها فى الفرائض و عدم وجوبها فيما ادل جمعة و العيدين).