پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ١٥٦ - ٣ محور روحى و اخلاقى

من گناه نادانان شما را برعهده دانايان شما مى‌دانم، شما را چه مى‌شود كه چون مى‌شنويد مردى از شما كار ناپسندى كرده و باعث ناراحتى ما (اهل بيت) شده است، به نزد او رفته و با كلامى رسا به نكوهش و ملامت او بپردازيد؟ يكى از اصحاب آن حضرت فرمودند:

در اين صورت آنان از ما قبول نمى‌كنند. آن حضرت پاسخ دادند: آنان را ترك گوييد و در مجالس آنان ننشينيد[١].

امام عليه السّلام در اينجا دانشمندان از اصحاب خود را سفارش مى‌كند كه در ارشاد كسانى كه منسوب به مكتب اهل بيت بوده امّا جاهل هستند و مرتكب بعضى از خطاها و گناهان مى‌شوند، به اين بهانه كه آنان جرأت بر ارتكاب كارهاى زشت پيدا كرده‌اند از رسالت خود در ارشاد آنان شانه خالى نكنند.

كارى كه تأثير منفى بر پيروان امام صادق عليه السّلام مى‌گذاشت و در نتيجه دعوت كنندگان به صلاح و رستگارى را مى‌آزرد.

به نظر امام عليه السّلام تنها هنگامى ترك و رها كردن چنين اشخاصى جايز است كه شكّ از ذهن آنان برطرف شده و در عين‌حال از اصلاح شدن آن شخص مأيوس باشند.

بعد سوّم: آن حضرت به محكم شدن رشته‌هاى انس و الفت در جامعه اسلامى و انتشار فضيلت در ميان مردم سخت اشتياق داشته تا بدين‌وسيله دشمنى و كينه از ميان جامعه اسلامى رخت بربندد، امام صادق عليه السّلام از مال خود به بعضى از اصحاب خود مى‌داد تا بوسيله آن مال بين افرادى كه باهم درگيرى مالى دارند اصلاح كند. آن حضرت اين عمل را به خاطر از بين بردن دورى و قهر و هجران در ميان مردم مسلمان انجام مى‌دادند تا اينكه مبادا اين درگيرى‌ها

[١] . امام صادق و المذاهب الاربعة ٣/ ٢٩١.