پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٢٤٩ - بالا گرفتن كار بنى عباس و موضعگيرى امام صادق عليه السلام

جور نگشايم و به عدالت رفتار كنم.

مرد گويد: به خدمت امام صادق عليه السّلام رسيدم و عرض كردم: خدا مرا فدايت كند. من درباره امتناع كردن شما از كار اداره خود فكر كردم و گمان داشتم كه منع شما به خاطر اين است كه مى‌ترسيد من روزى دست به ظلم و ستم بگشايم. اگر چنين است تمام زنان من طلاق و هرچه غلام و كنيز و مملوك دارم آزاد باشند اگر من به كسى ظلم كنم و ستم روا دارم يا به عدالت رفتار نكنم.

امام صادق عليه السّلام فرمودند: چه گفتى؟ آن مرد گفت: من تمام آن قسم‌ها را براى آن حضرت تكرار كردم. آن حضرت سر به آسمان برداشتند و فرمودند:

دست‌يابى به آسمان براى تو از اين كار آسانتر است!![١].

سپس مى‌بينيم كه امام صادق عليه السّلام بر اين مسأله تأكيد مى‌كنند كه لقب امير المؤمنين مخصوص امام على عليه السّلام بوده و اطلاق اين لقب بر هيچ‌كس جز او جايز نيست حتّى بر ائمّه‌اى كه از فرزندان امام على عليه السّلام باشند. پس چگونه درباره كسانى كه به خاندان پيامبر ظلم مى‌كنند اطلاق اين لقب جايز باشد.

در كتاب مناقب آل ابى طالب آمده است: اصحاب ما (شيعه) جايز نمى‌دانند كه اين لقب حتّى بر ديگر ائمّه اطلاق شود.

مردى به امام صادق عليه السّلام عرض كرد: يا امير المؤمنين. امام عليه السّلام فرمودند:

ساكت باش، كه كسى به اين نامگذارى راضى نمى‌شود مگر اينكه به بلاى ابو جهل دچار مى‌شود[٢].

سپس مى‌بينيم كه امام عليه السّلام راهنمايى‌هاى زيادى به اصحاب مى‌كنند كه در

[١] . كافى ٥/ ١٠٧.

[٢] . مناقب آل ابى طالب ٣/ ٦٧.