٧٣- خوردن گِل قبر مطهر سيد الشّهداء حضرت أبيعبد اللّه الحسين عليه السلام به مقدار يك نخود متوسط براى طلب شفاء جائز است و مستثنى از حكم خوردن گل و خاك مى‌باشد؛ ولى خوردن بيش از آن مقدار و بدون قصد شفاء حرام است؛ بلى، حل نمودن مقدار مذكور در آب يا شربت بطورى كه مستهلك شود براى شفاء و تبرّك به آن آب يا شربت اشكال ندارد،

و بنابر اقوى گِل قبر ديگران حتى قبر مطهر رسول خدا صلى الله عليه و آله و ديگر حضرات ائمه هدى عليهم السلام حكم گِل قبر مطهّر سيد الشّهداء عليه السلام را ندارند.

٧٤- براى برداشتن تربت از قبر مقدّس حضرت سيد الشّهداء عليه السلام و استشفاء به آن و خوردن آن در وقت حاجت آداب و دعاهائى ذكر شده است، خصوصاً در كتب مَزار، مانند مزار بحار الانوار؛ و ظاهراً حكم جواز خوردن آن مقيد به آنها نيست، بلكه رعايت آنها شرط در كمال و سرعت اجابت دعاء و بر آمدن حاجت و بهبودى است.

٧٥- برداشتن خاك از حائر حسينى عليه السلام و نقاط ديگر آن مشهد شريف تا حدّى كه در اخبار آمده‌[١] و خوردن آن به قصد شفاء اشكال ندارد؛ هرچند قدر متيقّن، خوردن تربتى حلال است كه از قبر مطهّر و اطراف آن تا جايى كه عرفاً تربت قبر مطهّر شمرده شود، مى‌باشد، و احتياط آن است كه به خوردن آن اكتفاء شود؛ بلكه احوط اكتفاء به تربت خود قبر شريف است، آن هم به گونه‌اى كه در آب مستهلك شود؛ و اگر از قبر شريف گِل يا كلوخى بردارند، باز رعايت اين حكم نمايند، و آن را هم قبل از مستهلك كردن در آب يا شربت تناول نكنند.

[١] - در بعضى از اخبار آمده است كه گل از قبر شريف تا هفتاد ذراع برداشته شود، و در بعضى آمده است كه‌گل قبر حسين عليه السلام شفاء است، هرچند تا رأس يك ميل- دو كيلومتر- برداشته شود، و در بعضى آمده است كه طلب شفاء كنيد از گل قبر شريف تا رأس چهار ميل، و در بعضى آمده تا ده ميل و در بعضى يك فرسخ در يك فرسخ و در بعضى تا چهار فرسخ؛ و شايد اين اختلاف از جهت تفاوت مراتب فضل اينها است، پس هر مقدار كه به قبر شريف نزديك باشد افضل از مقدار دورتر است.