فقرات فقهيه - شريفي اشکوري، الياس - الصفحة ٢١٦ - * چهارم - مدارس *

٢٩- حق طلبه ساكن در مدرسه به صرف بيرون آمدن از مدرسه به خاطر حاجتى معمولى- مانند خريد طعام يا نوشيدنى يا لباس و امثال اينها- قطعاً باطل نمى‌شود، هرچند رحل خود را هم با خود برده باشد؛ و لازم نيست براى حفظ حق خود كسى را جاى خود بنشاند تا برگردد، بلكه با بيرون رفتن براى مسافرت نيز حقّش باطل نمى‌شود، البته سفر متعارف و معمولى، نظير رفتن به زيارت يا تحصيل معاش يا معالجه، به شرط اينكه: ١- قصد برگشتن داشته باشد.

٢- رحل و اثاثيّه خود را در حجره گذاشته باشد.

٣- سفرش طولانى نشده باشد، بطوريكه عرف او را ساكن آن حجره نداند و نيز باعث تعطيل موقوفه بيش از مدّت متعارف نشود.

٤- اگر واقف براى سفر طلبه مدّتى معيّن نكرده باشد- مثلًا قيد نكرده باشد كه طلبه ساكن اين مدرسه حق ندارد بيش از يك ماه يا دو ماه سفر كند- كه در اين فرض اگر سفرش بيش از آن مدّت طول بكشد؛ حقّ او باطل مى‌شود.

٣٠- حجره‌اى كه گنجايش بيش از يك نفر را ندارد يا واقف اسكان در آن را به يك نفر مقيّد نموده است، هر طلبه‌اى كه با داشتن شرائط مندرجه در وقفنامه ساكن آن حجره مى‌شود، حق دارد از مشاركت ديگرى براى سكونت در آن حجره جلوگيرى نمايد، و همچنين پس از تكميل ظرفيّت هر حجره كه گنجايش به بيش از يك نفر را دارد، كسانى كه در آن حجره اسكان يافته‌اند، حق دارند از مشاركت ديگران براى آن حجره ممانعت نمايند.