فقرات فقهيه - شريفي اشکوري، الياس - الصفحة ٧٧ - احكام مربوط به اموال منقول گمشده(غير از انسان و حيوان)

باشد، تملّك مال براى آنان جائز نيست؛ ولى اگر فردى كه شش ماه إعلان كرده است شش ماه ديگر بجاى آن ديگرى إعلان كند، جائز است سهم خود را تملّك كند؛ و احتياط آن است كه در صورت توافق بر تقسيم إعلان و تعريف هر يك از آنان در وقت تعريف به نيّت خودش و رفيقش تعريف كند؛ و الا تملّك كردن آن مال براى هر دو اشكال دارد، و همچنين در صورتى كه توافق كرده باشند كه يكى از آنان عهده‌دار إعلان و تعريف شود، احتياط آن است كه آن شخص به نيّت هر دو إعلان و تعريف كند.

٨٣- اگر كسى لقطه‌اى را بيابد و قبل از برداشتن آن به وظيفه إعلان و تعريف عمل كند و بعد از إعلان و تعريف آن را بردارد، جائز است آن را تملّك نمايد و نياز به تعريف مجدّد نيست.

٨٤- اگر شخص فاسق يا كافر مالى پيدا كند و بخواهد به احكام لقطه عمل نمايد، بنابر اقوى بر حاكم شرع واجب نيست جهت نگهدارى آن مال مراقب و نگهبان بر او بگذارد، البته مادامى كه علم به خيانت آن شخص- يابنده‌اى كه فاسق يا كافر است- پيدا نكرده باشد؛ بلى، با عدم علم او به خيانت آن شخص، احوط آن است كه يا لقطه را از دست او بگيرد يا حافظ و مراقب بر او بگذارد؛ و در اين مسأله غير از حاكم شرع بر سائر مردم چيزى واجب نيست؛ مگر از باب نهى از منكر، البته در صورتى كه خيانت فعلى از او- يعنى يابنده‌اى كه كافر يا فاسق است- صادر شده باشد.

٨٥- با توجه به فقره قبل، در جايى كه التقاط فاسد باشد به اين معنا كه يابنده حق برداشتن لقطه را نداشته باشد- مثلًا حيوانى را بيابد كه در محل پر آب و علف و كاملًا امن گم شده باشد- احوط آن است كه حاكم لقطه فاسده را از يابنده بگيرد، خصوصاً در فرضى كه يابنده امين نباشد.

٨٦- مالِ پيدا شده، در مدّت يك سال تعريف نزد يابنده امانت است، و اگر تلف شود يابنده ضامن نيست؛ مگر اينكه تعدّى يا تفريط كرده باشد، مثلًا آن را مورد استفاده قرار داده باشد يا همانند مال خودش از آن نگهدارى نكرده باشد و همچنين اگر