فقرات فقهيه - شريفي اشکوري، الياس - الصفحة ٧٤ - احكام مربوط به اموال منقول گمشده(غير از انسان و حيوان)

اگر آن را صدقه بدهد و بعد صاحبش پيدا شود و به صدقه دادن راضى نگردد، بايد عوض آن را به او بدهد، و در اين صورت ثواب صدقه‌اى كه داده است مال خود او- يابنده- مى‌باشد.

٧٤- اگر در بين سال تعريف، براى يابنده لقطه عذرى پيش آيد كه نتواند تعريف را ادامه دهد، بايد تا بر طرف شدن عذر صبر كند؛ و بعد از آن هم واجب نيست سال تعريف را از اول شروع كند، بلكه تكميل مقدار باقيمانده از سال كافى است.

٧٥- اگر يابنده پس از يك سال تعريف يقين كند كه با ادامه تعريف صاحب مال را پيدا مى‌كند، احوط آن است كه بيش از يك سال تعريف كند، مخصوصاً با يقين به اينكه در كمترين زمان تعريف صاحب مال را پيدا مى‌كند.

٧٦- اگر يابنده، مالى را كه پيدا كرده است در مدّت تعريف يا پس از آن گم كند و فرد ديگرى آن را بيابد، بايد آن فرد مال را به يابنده اول برساند؛ و اگر او را نمى‌شناسد، بايد يك سال از مالك مال و يابنده اول جستجو كند و هر كدام را يافت مال را به او تحويل دهد.

٧٧- تعريف بايد در محل اجتماع عمومى- مانند مشاهد مشرّفه أئمّه أطهار و امامزادگان عليهم السلام، بازار، محل إقامه نماز جماعت، مجالس عزادارى، و همچنين مساجد در ساعتى كه مردم در آنجا جمع مى‌شوند- انجام گيرد؛ هرچند انجام اين كار در مسجد كراهت دارد؛ و به اين جهت سزاوار است كه تعريف جلو درب مسجد و به هنگام دخول و خروج مردم انجام شود.

٧٨- واجب است يابنده، لقطه را در همان محلى كه يافته است تعريف كند، البته با دو شرط:

شرط اول: احتمال يافتن صاحب مال در آنجا را بدهد.

شرط دوم: محل يافتن مال معموره و داراى سكنه باشد؛ و اگر يابنده مال اهل آنجا نيست و يا از ماندن در آنجا معذور است، مى‌تواند براى إعلان و يافتن صاحب مال در همان محل، شخصى كه امين و مورد اطمينان او مى‌باشد را به نيابت از خود برگزيند؛