فقرات فقهيه - شريفي اشکوري، الياس - الصفحة ٧٢ - احكام مربوط به اموال منقول گمشده(غير از انسان و حيوان)

مال از فرد نابالغ يا ديوانه و جلوگيرى از تلف مال در دست او بر وليّش واجب است؛ هرچند اگر از تلف آن جلوگيرى نكند، ظاهراً ضامن نيست، بلكه گناهكار مى‌باشد.

٦٣- اگر فرد نابالغ يا ديوانه بدون اطلاع وليّش مال گمشده را بردارد و بدون تعدّى و تفريط مال در دستش تلف شود ضامن است، چه قبل از تعريف تلف شده باشد و چه بعد از آن؛ هرچند آن فرد نابالغ يا ديوانه حافظ مال و نگهدارنده امينى باشد؛ لكن اگر ولىّ او نگهدارى مال را به او واگذارد و مال در دستش با آفت آسمانى از بين برود، نه خود فرد نابالغ يا مجنون ضامن است و نه ولىّ او.

٦٤- اگر شخصى در بين سالى كه إعلان مى‌كند از پيدا شدن صاحب مال نااميد شود، جائز است آن مال را از طرف صاحبش صدقه بدهد يا براى خودش تملّك نمايد.

٦٥- اگر مالى كه پيدا شده است در بين سالى كه يابنده إعلان مى‌كند از بين برود، چنانچه يابنده در نگهدارى آن كوتاهى يا تعدّى- يعنى زياده روى- كرده باشد، ضامن است و بايد پس از پيدا شدن صاحبش عوض آن را به او بدهد؛ و الا چيزى بر او واجب نيست.

٦٦- لازم نيست يابنده موقع إعلان، جنس چيزى را كه پيدا كرده است بگويد، بلكه همين قدر كه بگويد چيزى پيدا كرده‌ام كافى است.

٦٧- مالى كه پيدا شده و قيمتش يك درهم- يعنى ٦/ ١٢ نخود نقره سكّه‌دار- يا بيشتر است، اگر يابنده إعلان نكند و آن مال را در مسجد يا جاى ديگرى كه محل اجتماع مردم است بگذارد و آن مال در آنجا از بين برود يا كسى آن را بردارد، يابنده ضامن است.

٦٨- هرگاه شخصى چيزى را پيدا كند كه اگر بماند فاسد مى‌شود، بايد تا مقدارى كه ممكن است آن را نگهدارد و بعد قيمت آن را معيّن كند و خودش بردارد يا بفروشد و پولش را براى مالكش نگهدارد؛ و بهتر است در صورت امكان براى فروش آن به خودش يا به ديگرى از حاكم شرع اجازه بگيرد؛ و در هر صورت بايد تعريف را تا يك سال ادامه دهد، تا اگر صاحب آن پيدا شد قيمت را به او تسليم كند؛ و اگر صاحب آن‌