و چنانچه بعداً صاحب گوسفند پيدا شد و به صدقه آن راضى نگرديد، آن شخص ضامن است و بايد قيمت گوسفند را به صاحبش بپردازد؛ هرچند بعيد نيست كه جائز باشد گوسفند را نگهدارى كند تا آن را به دست صاحبش يا به دست حاكم شرع بدهد.

فرضيّه دوم: ترس تلف آن حيوان در كار باشد و يا بيمارى يا خطر ديگر آن حيوان را تهديد كند، كه در اين صورت جائز است شخص يابنده بدون اينكه ضامن باشد حيوان را بگيرد؛ و واجب است مخارجش را بدهد و چنانچه منافعى هم از قبيل سوارى و بار كشى و شير داشته باشد، از آن منافع استفاده كند و در مقابل مخارجى كه كرده است محاسبه نمايد؛ و اگر مخارجش با منافع استيفاء شده برابر نباشد، پس از آنكه صاحب حيوان معلوم شد و به او دسترسى پيدا كرد، مقدار تفاوت مخارج حيوان با منافع استيفاء شده را با هم محاسبه و به يكديگر مستردّ نمايند.

٣٠- اگر حيوانى در آبادى پيدا شود، چه گرفتن آن جائز باشد و چه گرفتن آن جائز نباشد، چنانچه كسى آن را بگيرد، واجب است به جستجوى صاحبش برود؛ و هرگاه از يافتن صاحب او نااميد شود، حكم مجهول المالك بر آن جارى مى‌شود و بايد با آن به گونه‌اى كه در فقره (١٢٢) بيان مى‌شود رفتار نمايد.

٣١- اگر حيوانى داخل خانه كسى شود، گرفتن آن جائز نيست؛ و جائز است صاحب خانه آن را بيرون كند؛ و اگر آن را نگيرد، چيزى بر او نيست؛ اما اگر آن را بگيرد، ظاهراً از عنوان لقطه خارج است و داخل در عنوان مجهول المالك مى‌باشد و بايد صاحبش را جستجو كند؛ و در صورت نااميد شدن از يافتن صاحبش، بايد به گونه‌اى كه در فقره (١٢٢) بيان مى‌شود رفتار نمايد؛ و جستجويى كه در اين باب لازم است، جستجو به مقدار متعارف در امثال اينگونه اموال مى‌باشد و آن هم در اين حدّ است كه از همسايگان نزديك خود بپرسد.

٣٢- تملّك نمودن پرنده‌اى كه مانند كبوتر بال و پرش آزاد است و در هوا پرواز مى‌كند و انسان نمى‌داند صاحب دارد يا نه جائز است و جستجو از صاحب آن هم لازم نمى‌باشد؛ اما تملّك نمودن پرنده‌اى كه بر بال يا پر يا ديگر اعضاء بدنش اثر ملكيّت‌