فقرات فقهيه - شريفي اشکوري، الياس - الصفحة ٢٣٥ - احكام شكار با ابزار و وسائل جمادى

عجله خود را به شكار رساندن واجب است يا نه، در اين فرض نيز حكم شكار با حيوان جارى است و همان احكام در اينجا نيز جريان دارند.

شرط ديگر حليّت حيوان صيد شده توسط ابزار و وسائل جمادى آن است كه مرگ شكار تنها مستند به ابزارى باشد كه شكار با آن حلال است، پس اگر چيز ديگرى غير از آن ابزار سبب قتل حيوان شده باشد- مثلًا بعد از رسيدن تير به شكار، حيوان از كوه پرت گردد و يا در آب غرق شود، بطورى كه تير و پرت شدن يا غرق شدن، هر دو سبب قتل آن شوند- گوشت آن حيوان حلال نيست؛ بلكه در صورتى هم كه شكارچى نداند تير او سبب مستقل در قتل حيوان بوده يا نه، باز حيوان شكار شده حلال نيست، و همچنين است اگر دو نفر حيوانى را هدف تير قرار دهند و بكشند و يكى از آن دو شرائط شكارچى را دارا نباشد.

١٦- در حليّت شكار با ابزار جمادى يكى بودن صياد و ابزار شرط نيست، پس اگر صيادى شكار را با تير و صياد ديگر همان شكار را با نيزه بزند و شكار كشته شود و هر دو صياد همه شرائط شكارچى را دارا بوده و به هنگام بكارگيرى تير و نيزه نام خدا را هم برده باشند، حيوان شكار شده طاهر و حلال است، حتى اگر يكى با فرستادن سگ و ديگرى با انداختن تير شكارى را هدف‌گيرى كنند و شكار به وسيله هر دو زخمى و كشته شود، طاهر وحلال است.

احكام شكار با ابزار و وسائل جمادى:

١٧- گوشت شكارى كه به وسيله ابزار جمادى كشته شود، حلال نيست؛ مگر اينكه آلت شكارى يا اسلحه‌اى مانند شمشير، كارد، خنجر و امثال اينها باشد كه با تيزيش حيوان را بكشد و يا چون تير و نيزه و پيكان باشد كه به خاطر نوك تيزش بدن شكار را سوراخ كند، حتى عصايى كه در نوك آن آهن تيزى بكار رفته باشد، بدون فرق بين اينكه تيغه نوك تيزى بر سر آلت نصب شده باشد و يا آلت خودش نوك تيز ساخته شده باشد؛ بلكه بعيد نيست كه اصلًا آهنى بودن آلت صيد شرط نباشد، بلكه كافى است كه آن سلاح برنده يا فرو رونده از هر فلزى حتى از فلز مس يا طلا و نقره باشد؛ ليكن احوط