١٢- چنانچه مجال براى ذبح حيوان صيد شده توسط سگ باشد ولى تأخير در ذبح از ناحيه صياد نباشد- مثلًا حيوان به گونه‌اى دست و پا مى‌زند كه امكان سر بريدنش نيست، يا در فاصله‌اى كه صياد با سرعت و بدون تأخير اقدام به بيرون آوردن كارد يا ديگر ابزار برّنده نموده حيوان بميرد- اين فرض ملحق به نداشتن فرصت است و حيوان صيد شده مُذَكّى‌ و حلال مى‌باشد؛ اما اگر ابزار برّنده در غلاف تنگ يا در جاى غير متعارف باشد و بيرون آوردن آن بيش از حدّ معمول طول بكشد يا غلاف و جايگاه ابزار برّنده متعارف باشد اما به علتى مانند خونى بودن و ... به غلاف يا جايگاه خود چسبيده و بكار بردن آن بيش از حدّ معمول زمان لازم دارد، چنانچه در اين فاصله حيوان بميرد، مردار است و حرام مى‌باشد؛ ليكن بنابر احتياط- بلكه بنابر اقوى- نداشتن ابزار ذبح ملحق به صورت‌هاى قبلى نيست، پس اگر صياد صيد را زنده بيابد و به خاطر نداشتن ابزار، ذبح آن ممكن نباشد و صيد بميرد، مردار است و حرام مى‌باشد.

١٣- ظاهراً بر صياد واجب است از هنگامى كه سگ شكار را متوقف مى‌كند، با دويدن بطور متعارف و شتاب خود را به شكار برساند تا اگر زنده است بدون تأخير سرش را ببرد؛ و اگر با شتاب نرود و هنگامى برسد كه حيوان مرده است، آن حيوان مُذَكّى‌ و حلال نيست و خوردن آن جائز نمى‌باشد؛ ولى دويدن صياد با شتاب، پيش از ايستادن و در بند شدن صيد در چنگال سگ، لازم نيست؛ هرچند در صورتى كه احتمال بدهد زودتر رسيدنش به شكار، در حلال شدن آن مؤثر باشد- يعنى احتمال بدهد شتاب و دويدن باعث شود كه پيش از جان دادن حيوان و از دست رفتن فرصت كافى براى ذبح، به آن برسد- در اين فرض احتياط در شتاب نمودن و دويدن است؛ و ترك اين احتياط سزاوار نيست؛ اما اگر اين احتمال را ندهد، هرچند ندادن چنين احتمالى به خاطر همراه نداشتن ابزار برنده باشد، سرعت و شتاب واجب نيست، پس در چنين فرضى اگر بگذارد تا سگ شكار را با گزيدن بكشد، خوردنش حلال است؛ ليكن اگر در همين فرض بخواهد بفهمد كه حيوان به خاطر گزيدن سگ مرده است و يا به علت ديگر، و اين جز با دويدن و زودتر رسيدن ممكن نمى‌شود، دويدن به اين جهت‌