فقرات فقهيه - شريفي اشکوري، الياس - الصفحة ٢٠٠ - زمينهاى مفتوحة العنوة

زمينهاى مفتوحة العَنْوَة

مفتوحة العَنْوَة در لغت يعنى گشوده شده با زور و غلبه؛ و در اصطلاح شرع مقدّس اسلام به زمين‌هاى آبادى گفته مى‌شود كه قواى نظامى با اذن امام معصوم عليه السلام آنها را با زور و غلبه از دشمن گرفته باشند، چه عقد صلحى واقع شده و به موجب آن، زمينهايى به مسلمين واگذار شده باشد و چه چنين عقد صلحى واقع نشده باشد؛ و عراق، خراسان، شام و رى را جزء اراضى مذكور شمرده‌اند.

٤٠- اگر قبل از بكار بردن قواى نظامى صلح واقع شود و زمينهايى به مسلمانان واگذار شوند، آن زمينها مشمول عنوان مفتوحة العَنْوَة نيستند، بلكه جزء اراضى أنفال مى‌باشند، و نيز اگر زمينهايى با اعمال قواى نظامى ولى بدون اذن امام معصوم عليه السلام گرفته شوند، مشمول عنوان مفتوحة العَنْوَة نيستند، بلكه جزء اراضى أنفال محسوب مى‌شوند.

٤١- اراضى مفتوحة العَنْوَة ملك همه مسلمين‌اند و قابل أفراز و تمليك و تملّك فردى نيستند- يعنى داخل در قلمرو و حقوق عمومى هستند و از قواعد مدنى و حقوق خصوصى تبعيّت نمى‌كنند- و عائدات آنها جزء درآمد عمومى و بيت المال مى‌باشد.

٤٢- زمينى كه اهالى آن با ميل خود اسلام آورده‌اند- مانند مدينه، بحرين و اطراف يمن- متعلق به همان اهالى است، و بر آنها چيزى جز پرداخت زكات واجب نيست‌