فقرات فقهيه - شريفي اشکوري، الياس - الصفحة ١٥ - عقد وديعه

٧- وديعه بطور مُعاطاة هم واقع مى‌شود و همين قدر كه وديعه گذار مال مورد وديعه را به قصد وديعه نزد وديعه‌دار بگذارد و او هم با همين قصد بگيرد كافى است.

٨- هرگاه كسى چيزى نزد ديگرى بيندازد و بگويد اين نزد توامانت باشد و او هم با زبان يا با عملى كه دلالت بر قبول دارد، قبول كند وديعه صورت مى‌گيرد.

٩- هرگاه كسى چيزى نزد ديگرى بيندازد و بگويد اين نزد تو امانت باشد و او جز سكوت كارى نكند، دلالت كردن سكوت او بر رضايت به امانت‌دارى و پذيرش آن محل اشكال است و وديعه محقق نمى‌شود و ضمانى هم بر عهده او نمى‌آيد؛ لكن احتياط مستحب آن است كه تا ممكن است به حفظ آن قيام كند، بنابر اين صاحبان كاروانسراها، هتلها، حمّامها و امثال اينها نسبت به اشياء و وسائل افرادى كه وارد اين مكانها شده‌اند ضامن نيستند؛ مگر اينكه وارد شدگان اشياء و لوازم خود را به آنها سپرده و آنها قبول كرده باشند.

١٠- احكام مربوط به صيغه عقد و مُعاطاة- كه در جلد ٥، بخش «مشتركات مربوط به بخشهاى اموال خاص»، صفحات ١٢٩ تا ١٣٤، از فقره (٧٧) تا پايان فقره (٩٤) بيان گرديده‌اند- همه آنها در وديعه نيز جريان دارند.