قرآن، كتاب اخلاق - سبحانى‌نيا، محمد تقي - الصفحة ٢١٠ - جايگاه مهر ورزى

اين گونه سفارش‌ها، لزوم مهرورزى و محبّت به بندگان خدا و نيز اهميت آن را در تعاملات اجتماعى از منظر دين مبين اسلام، حكايت مى‌كند. در حقيقت، بين خدمت به خَلق و مهربانى با آنان، رابطه‌اى دوطرفه برقرار است. از يك سو، مهربانى با مخلوقات الهى، خدمت به آنان و مسرور ساختن آنان را به دنبال دارد و از سويى ديگر، مسرور ساختن آنان موجب افزايش محبّت و مودّت و در نتيجه تحكيم پيوندها بين افراد جامعه مى‌شود.

...

علاوه بر توصيه‌هاى قرآنى و روايى، مهرورزى و محبّت به بندگان خدا به نحو كامل در سيره و رفتار پيشوايان دينى بويژه در سيره پيامبر خدا (ص) مشاهده مى‌شود. اين حقيقت را خداوند علاوه بر آيه آغازين بحث، اين گونه بيان مى‌دارد:

لَقَدْ جاءَكُمْ رَسُولٌ مِنْ أَنْفُسِكُمْ عَزِيزٌ عَلَيْهِ ما عَنِتُّمْ حَرِيصٌ عَلَيْكُمْ بِالْمُؤْمِنِينَ رَؤُفٌ رَحِيمٌ.[١]

علامه طباطبايى در الميزان اين آيه را چنين معنا مى‌كند:

[١]. توبه: ١٢٨.