قرآن، كتاب اخلاق - سبحانى‌نيا، محمد تقي - الصفحة ١٥٤ - ٣ حجاب

بنابراين يكى از راه‌هاى مراقبت از سلامت جامعه در امر غريزه جنسى، ازدواج در صورت تمكن مالى است و براى ازدواج، تعاون و همكارى جامعه، اعتماد به خداوند براى آينده، پايين آوردن توقعات و تسهيل امر ازدواج، و صبر و شكيبايى در صورت عدم تمكّن مالى تا زمان دستيابى به آن، ضرورى است.

البته بايد توجه داشت كه به دليل تقدم مسئوليت والدين و متمكنان جامعه، مسئوليت آنان سنگين‌تر است و در صورت رواج بى‌عفتى در جامعه، ابتدا ايشان از سوى خداوند بازخواست مى‌شوند.

٣. حجاب‌

يا أَيُّهَا النَّبِيُّ قُلْ لِأَزْواجِكَ وَ بَناتِكَ وَ نِساءِ الْمُؤْمِنِينَ يُدْنِينَ عَلَيْهِنَّ مِنْ جَلَابِيبِهِنَّ ذلِكَ أَدْنى‌ أَنْ يُعْرَفْنَ فَلا يُؤْذَيْنَ وَ كانَ اللَّهُ غَفُوراً رَحِيماً.[١]

اى پيامبر! به همسران و دخترانت و همسران اهل ايمان بگو تا جلباب خود را پيش بكشند، اين كار براى آن كه شناخته نشوند و آزار نبينند، بهتر است. خداوند بخشنده و مهربان است.

يكى از موضوع‌هاى مرتبط با عفاف، حجاب است. حجاب، به معناى عفّت و پاكدامنى در امور جنسى و شهوانى شمرده نمى‌شود اما بى‌گمان پايبندى به آن، عفّت فرد و جامعه را به ارمغان مى‌آورد و ت- أثير چشمگيرى در از بين بردن زمينه روابط نامشروع و بى‌عفتى جنسى دارد. ارتباط محكم حجاب با عفاف موجب شده است تا قرآن كريم پيامبر (ص) را در باره همسران و دخترانش به طور خاص و زنان مؤمن را به طور عام، خطاب قرار دهد و آنان را به استفاده از پوشش هنگام حضور در ملأ عام فرا بخواند.

[١]. احزاب: ٥٩.