قرآن، كتاب اخلاق - سبحانى‌نيا، محمد تقي - الصفحة ٨٥ - صبر

صبر

يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اصْبِرُوا وَ صابِرُوا وَ رابِطُوا وَ اتَّقُوا اللَّهَ لَعَلَّكُمْ تُفْلِحُونَ.[١] (اى اهل ايمان در كار دين شكيبا باشيد و يكديگر را به صبر و مقاومت سفارش كنيد و مُهيّا و مراقب كار دشمن بوده و خداترس باشيد، باشد كه پيروز و رستگار گرديد).

صبر يكى از سجاياى اخلاقى است كه بدون آن تداوم زندگى و موفقيت ممكن نيست. اين صفت اخلاقى به امور دينى اختصاص ندارد و هر انسانى براى هر اقدامى و هر هدفِ ريز و درشتى كه در روزها، هفته‌ها و ماه‌ها و سال‌هاى زندگى خود دنبال مى‌كند، بايد به صبر كه لازمه دست‌يابى به آن هدف‌هاست پايبند باشد. البته به هر ميزان كه هدف او بزرگ‌تر و دستيابى به آن دشوارتر و زمان‌بَرتر باشد، به همان ميزان صبر بيشترى نياز دارد. شايد به دليل اهميت حيات اخروى و بزرگى آن و نيز طولانى بودن زمان رسيدن به آن از نگاه بشرِ مادى، توصيه به صبر در قرآن كريم زياد تكرار شده است.

[١]. آل‌عمران: ٢٠٠.