قرآن، كتاب اخلاق - سبحانى‌نيا، محمد تقي - الصفحة ١٦٤ - پرسش و پاسخ

زن‌هاى ازكارافتاده در صورتى مى‌توانند بدون پوشش معمولى از خانه بيرون آيند، كه با اين كار، زينت‌هاى خود را نمايش ندهند و آرايش‌هاى دل‌ربا نداشته باشند.[١] البته در ادامه آيه، استمرار حجاب و پوشش را براى آنان بهتر مى‌داند كه شايد دست‌كم دو فايده متصور باشد: نخست آن كه آنان را تا پايان عمر عفيف نگاه داشته و از هر گونه اتهام احتمالى مبرّى دارد.[٢] و ديگر آن كه كنار گذاشتن حجاب از سوى آنان ممكن است بدآموزى داشته باشد و زمينه فراگير شدن بى‌حجابى را در جامعه فراهم آورد. پس استمرار حجاب آنان جامعه را از اين ابتلا مصون مى‌دارد.

با اين توضيح روشن شد كه خداوند پيش از برداشتن حجاب از زنان پير و سالخورده و آسان گرفتن بر آنان، به موضوع عفّت و پاكدامنى عنايت داشته است و تنها در صورت پرهيز از هرگونه خودنمايى كه با عفاف جامعه در تنافى است برداشتن حجاب را جايز مى‌شمارد، هر چند حفظ حجاب را بهتر از برداشتن آن مى‌داند. البته بايد توجه داشت كه مقصود از جواز كنار گذاشتن حجاب براى زنان سالخورده، فقط كنار گذاشتن چادر و مقنعه‌اى است كه روى لباس‌هاى معمول پوشيده مى‌شود و براى خروج از منزل يا محفوظ ماندن از نگاه نامحرمان استفاده مى‌شود، نه بيشتر از آن.[٣]

[١]. ترجمه مجمع البيان، ج ١٧، ص ١٦٩.

[٢]. ر. ك: تفسير الكاشف، ج ٥، ص ٤٤٠.

[٣]. ر. ك: تفسير الصافى، ج ٣، ص ٤٤٧: عن الامام صادق( ع):