قرآن، كتاب اخلاق - سبحانى‌نيا، محمد تقي - الصفحة ٢٢٧ - همراهى با دوستان در قيامت

با كسانى خواهد بود كه خدا نعمتشان داده است، چون انبيا، صدّيقان، شهيدان و صالحان. و اينان چه نيكو رفيقانند»[١].[٢] على بن ابراهيم در تفسير خود از امام باقر (ع) نقل مى‌كند:

مصداق «نبيّين» محمد مصطفى، «صديقين» على مرتضى، است و مصداق «شهداء» حسنين، «صالحين» امام زين العابدين تا امام حسن عسكرى و از

«حَسُنَ اولئِك رَفِيقاً»

مهدى هادى صاحب الزمان- عليه صلوات اللَّه الملك المنّان.[٣]

در حديثى مشهور از حضرت ختمى مرتبت (ص) نقل است: «المَرءُ مَعَ مَن أحَبَّ؛[٤] هر كس با كسى كه دوستش دارد همراه خواهد بود». به نظر مى‌رسد مقصود از اين حديث نبوى، در حقيقت همان آيات پيش‌گفته است؛ يعنى انسان‌ها در قيامت، با كسانى‌كه دوستشان دارند، در فكر و واقعيت، با آنها مأنوس و همراهند و اطاعت آنها را بر خود هموار مى‌كنند، محشور مى‌شوند. به دليل محشور شدن با محبوب و كسى‌كه اطاعتش را بر خود فرض كرده‌ايم، امير سخن على بن ابى‌طالب (ع) مسلمانان را به مراقبت در انتخاب اوليا هشدار مى‌دهد و مى‌فرمايد:

إياك أنْ تُحِبَّ أعْداءَ اللَّهِ، أو تُصْفِى وُدَّك لغَيرِ أولياءِ اللَّهِ، فإنّ مَن أحَبَّ قَوماً حُشِرَ مَعهُم.

[١]. نساء: ٦٩: وَ مَنْ يُطِعِ اللَّهَ وَ الرَّسُولَ فَأُولئِكَ مَعَ الَّذِينَ أَنْعَمَ اللَّهُ عَلَيْهِمْ مِنَ النَّبِيِّينَ وَ الصِّدِّيقِينَ وَ الشُّهَداءِ وَ الصَّالِحِينَ وَ حَسُنَ أُولئِكَ رَفِيقاً.

[٢]. الدرّ المنثور، ج ٢، ص ٥٨٨، ح ٣٣٨٥.

[٣]. تفسير شريف لاهيجى، ج ١، ص ٥٠٧.

[٤]. ميزان الحكمة، ح ٣٣٨٣.