قرآن، كتاب اخلاق - سبحانى‌نيا، محمد تقي - الصفحة ١٤٤ - عفت جنسى

كاربردشناسى عفّت در قرآن و حديث‌

عفّت در قرآن كريم و احاديث نيز همانند علم اخلاق، در دو بُعد جنسى و مالى مطرح شده است. از امام على (ع) نقل شده است: «هر گاه خداوند خوبى بنده‌اى را بخواهد، شكم و شرمگاه او را پاك نگه مى‌دارد».[١] از امام باقر (ع) روايت است: «خداوند به چيزى برتر از عفّت شكم و شرمگاه، عبادت نشده است».[٢]

اين دو روايت و روايات مشابه‌[٣] كه عفّت را به شكم و شهوت جنسى مرتبط كرده است، حاكى از آن است كه خويشتندارى و پاكدامنى در اين دو حوزه، عفّت خوانده مى‌شود.

در ادامه، بر اساس كلام خداوند، عفّت در دو حوزه جنسى و مالى بررسى مى‌شود.

عفّت جنسى‌

يكى از ابعاد پاكدامنى، پاكدامنى در شهوت است. قرآن كريم در اين خصوص مى‌فرمايد:

وَ أَنْكِحُوا الْأَيامى‌ مِنْكُمْ وَ الصَّالِحِينَ مِنْ عِبادِكُمْ وَ إِمائِكُمْ إِنْ يَكُونُوا فُقَراءَ يُغْنِهِمُ اللَّهُ مِنْ فَضْلِهِ وَ اللَّهُ واسِعٌ عَلِيمٌ وَ لْيَسْتَعْفِفِ الَّذِينَ لا يَجِدُونَ نِكاحاً حَتَّى يُغْنِيَهُمُ اللَّهُ مِنْ فَضْلِهِ وَ الَّذِينَ يَبْتَغُونَ‌

[١]. ميزان الحكمة، ح ١٣٢٦٦:

[٢]. همان، ح ١٣٢٦٧:

[٣]. ر. ك: همان، ح ١٣٢٨٧ و ١٣٢٨٨.