قرآن، كتاب اخلاق - سبحانى‌نيا، محمد تقي - الصفحة ٢٤٩ - جايگاه عفو

هر بدى را مجازاتى است همانند آن، ولى هر كس ببخشد و راه آشتى در پيش گيرد، مزدش با خداست؛ زيرا كه او ستمكاران را دوست ندارد.

اين آيه زيبا، انسان را به بخشش و صلح و آشتى بين هم‌نوعان فرا مى‌خواند و از آن جا كه پاداش آن را بر عهده ذات مقدس پروردگار مى‌داند، بزرگى و اهميت اين رفتار پسنديده را اشاره كرده است. پيامبر خدا (ص) در معناى اين آيه فرموده است:

إذا عَنَّت لَكم غَضبَةٌ فَادرَؤوها بِالعَفوِ؛ إنَّهُ ينادى مُنادٍ يومَ القِيامَةِ: مَن كانَ لَهُ عَلَى اللّهِ أجرٌ فَلْيقُمْ، فَلا يقومُ إلّا العافُونَ، ألَم تَسمَعوا قَولَهُ تَعالى: فَمَنْ عَفا وَ أَصْلَحَ فَأَجْرُهُ عَلَى اللَّهِ.[١]

هر گاه خشمى براى شما پيش آمد، با عفو و گذشت آن را از خود دور كنيد؛ زيرا در روز رستاخيز آوازدهنده‌اى جار مى‌زند: هر كه به گردن خدا مزدى دارد، برخيزد. و كسى جز بخشايندگان برنخيزند. آيا سخن خداوند متعال را كه مى‌فرمايد «پس، هر كه ببخشد و آشتى ورزد، مزدش با خداست» نشنيده‌ايد؟

همچنين در حديث ديگرى از آن حضرت نقل شده است:

إذا كَانَ يَومُ القِيامَةِ نادى مُنادٍ: مَنْ كانَ أجرُهُ عَلَى اللّهِ فَليَدخُلِ الجَنَّةَ.[٢]

هنگامى كه قيامت فرا رسد منادى ندا دهد: هر كس پاداشش بر عهده خداست، به بهشت داخل مى‌شود.

[١]. اعلام الدين، ص ٣٣٧؛ منتخب ميزان الحكمة، ج ٢، ص ٦٩٨، ح ٤٣٢٤.

[٢]. شعب الايمان، ج ٦، ص ٣١٥، ح ٨٣١٣؛ مجمع البيان، ج ٩، ص ٥٨.