قرآن، كتاب اخلاق - سبحانى‌نيا، محمد تقي - الصفحة ٥٧ - ٦ انجام درست و كامل وكالت از سوى خداوند

موجب ناتمام ماندن امر وكالت نمى‌شود؟ آيه ٥٨ سوره فرقان پاسخ اين دغدغه را مى‌دهد، خيال آدمى را راحت مى‌كند و وكيلى را به انسان معرفى مى‌كند كه برخلاف هر وكيل ديگرى هرگز نمى‌ميرد و كار وكالت را ناتمام نمى‌گذارد. همچنين خستگى و خواب و غفلت بر او عارض نمى‌شود:[١] وَ تَوَكَّلْ عَلَى الْحَيِّ الَّذِي لا يَمُوتُ. خداوند در اين آيه به پيامبرش مى‌فهماند فقط خدايى كه زنده است و هرگز نمى‌ميرد و چيزى را از دست نمى‌دهد مى‌تواند وكيل باشد.[٢] ازاين‌رو بايد از شرّ اذيت‌هاى مشركان و آسيب‌هايى كه ممكن است از طرف آنان به آن حضرت و ديگر مؤمنان وارد شود به خدا پناه برد و بر او توكّل كند و با داشتن تكيه‌گاه و پناهگاه و سرپرستى كه هميشه زنده است و زنده مى‌ماند، نه نيازى به اجر و پاداش آنها دارد، و نه وحشتى از ضرر و زيان توطئه آنان.[٣] بنابراين بر هيچ مؤمن و خردمندى روا نيست كه خدا را وانهد و به بندگان ضعيف و ناتوان و ناآگاه و فانى تكيه كند.[٤]

٦. انجام درست و كامل وكالت از سوى خداوند

آخرين نكته معرفتى اين است كه آيا خداوند وكالت را از راه صحيح به انجام مى‌رساند يا ممكن است در انجام وكالت، حقى به ناحق از بين برود يا به كسى ستم شود؟ چه بسيار انسان‌هايى كه حاضرند وكالت آنها به قيمت تضييع حقى از ديگرى انجام شود و نگران اقدامات غير اخلاقى‌

[١]. ر. ك: تفسير تسنيم، ج ١٢، ص ١١٠ و ١٤٤.

[٢]. الميزان فى تفسير القرآن، ج ١٥، ص ٢٣٢.

[٣]. تفسير نمونه، ج ١٥، ص ١٣٥.

[٤]. ترجمه جوامع الجامع، ج ٣، ص ٣٧٧.