قرآن، كتاب اخلاق - سبحانىنيا، محمد تقي - الصفحة ١٣٣ - انواع ناظر محترم از منظر قرآن
من كرمت عليه نفسه لم يهنها بالمعصية.[١]
هر كس نفسش نزد او گرامى باشد، به آن با گناه اهانت نمىكند.
و نيز نقل شده است:
مَنِ استَحيى مِنَ النّاسِ و لَم يستَحى مِن نَفسِهِ، فَلَيسَ لِنَفسِهِ عِندَ نَفسِهِ قَدرٌ.[٢]
كسى كه از مردم حيا كند ولى از خودش حيا نكند، براى خودش ارزشى قائل نيست.
در حديث ديگرى فرموده است:
غايةُ الادب أن يستَحيى الإِنسانُ مِن نَفسِهِ.[٣]
نهايت ادب اين است كه انسان از خودش شرم كند.
اما گذشته از اين چهار گروه ناظر، رسوايى انسان و فاش شدن تمام اعمال خوب و بد انسان نزد اولياى الهى در دنيا[٤] و نيز رسوايى او در آخرت مقابل ديدگان خلايق بهويژه آنهايى كه در دنيا تلاش مىكرديم خود را نزد آنان بياراييم[٥] و نيز عدم امكان فرار از رسوايى و سرپوش
[١]. مستدرك الوسائل، ج ١١، ص ٣٣٠، ح ١٣٢٠٨.
[٢]. شرح نهج البلاغة، محمد تقى جعفرى، ج ١٢، ص ٣٧٧، ح ٢٣٤.
[٣]. همان.
[٤]. امام صادق( ع):« إذا أرادَ المَلائِكةُ أن يرفَعوا إلَى اللّهِ- عزّ و جلّ- عَمَلًا، عُرِضَ عَلى صاحِبِ الزَّمانِ- عليه السلام- ثُمَّ عَلى واحِدٍ واحِدٍ، إلى أن يعرَضَ عَلى رسولِ اللّهِ- صلى الله عليه و آله- ثُمَّ يعرَضَ عَلَى اللّهِ؛ آن گاه كه فرشتگان بخواهند عملى را به سوى خداوند بالا ببرند، نخست بر امام زمان( ع) عرضه مىكنند و سپس بر تك تك آنها( پيشوايان معصوم) تا اين كه بر رسول خدا( ص) عرضه مىشود و پس از آن بر خداوند عرضه مىشود.
[٥]. توبه: ١٠٥: وَ قُلِ اعْمَلُوا فَسَيَرَى اللَّهُ عَمَلَكُمْ وَ رَسُولُهُ وَ الْمُؤْمِنُونَ وَ سَتُرَدُّونَ إِلى عالِمِ الْغَيْبِ وَ الشَّهادَةِ فَيُنَبِّئُكُمْ بِما كُنْتُمْ تَعْمَلُونَ؛ بگو: شما اعمال خود را انجام دهيد. به زودى خداوند و رسول او و اهل ايمان اعمال شما را خواهند ديد و شما به سوى خدايى كه دانا به عوالم غيب و آشكار است، باز خواهيد گشت و به آنچه عمل كردهايد، شما را آگاه مىسازند.