قرآن، كتاب اخلاق - سبحانى‌نيا، محمد تقي - الصفحة ٢٠٩ - جايگاه مهر ورزى

اهميت مهرورزى با هم‌نوعان و بويژه با مؤمنان، به اين دو آيه منحصر نمى‌شود بلكه اين معنا از متون فراوان قرآنى و حديثى به راحتى به دست مى‌آيد. در حديث شريفى از پيامبر خدا (ص)، خدمت به خَلقِ خدا اين گونه بيان شده است:

الخَلقُ عِيالُ اللهِ فَأَحبُّ الخَلْقِ إلى اللهِ مَنْ نَفَعَ عِيالَ اللهِ و ادْخَلَ عَلى اهلِ بَيتٍ سُروراً.[١]

خلايق، عيال خدا هستند، پس محبوب‌ترين آنها كسى است كه به عيال خدا بيشتر سود برساند و اهل خانه‌اى را مسرور و شادمان سازد.

و نيز در بيانى صريح‌تر، از زبان امام صادق (ع) مى‌خوانيم:

قالَ اللّهُ- عَزَّ وَ جَلَّ-: ألْخَلْقُ عِيالى فَأحَبُّهُم الَىَّ ألْطَفُهُمْ بِهِمْ وَ أسْعاهُمْ فى حَوائِجِهِم.[٢]

خداى عزيز و جليل فرموده است: مردم، خانواده من هستند. پس محبوب‌ترين آنها نزد من كسى است كه با آنان مهربان‌تر و در برآوردن نيازهايشان كوشاتر باشد.

و از امام باقر (ع) نقل شده است:

وَ ما عُبِدَ اللهِ بِشَئٍ أَحبُّ إلَى اللهِ مِنْ إدخالِ السُّرورِ عَلَى الْمُؤمِنِ.[٣]

خداوند به چيزى محبوب‌تر از شاد كردن مؤمن، عبادت نشده است.

[١]. الكافى، ج ٢، ص ١٦٤، ح ٦.

[٢]. همان، ص ١٩٩، ح ١٠.

[٣]. همان، ص ١٨٨، ح ٢.