قرآن، كتاب اخلاق - سبحانى‌نيا، محمد تقي - الصفحة ١٤٩ - ٢ ازدواج

غالباً تمكن مالى بالايى ندارند و براى امور مهمى مانند ازدواج نيازمند كمك بزرگ‌ترها هستند.

همچنين مخاطب آيه كه فرمود «و اگر تنگدست باشند خداوند از فضل خود آنها را بى‌نياز مى‌كند»[١] نيز دختران و پسران نيستند بلكه والدين آنان و يا ثروتمندان جامعه‌اند. با اين عبارت، بزرگترها به‌ويژه پدران خطاب قرار گرفته‌اند و مكلف شده‌اند كه نبايد تنگدستى خواستگار موجب ترس و واهمه آنان شود و به دنبال آن از ازدواج جوانانشان جلوگيرى كنند يا براى تحقق آن مانع ايجاد كنند؛[٢] چرا كه خداوند در آينده آنان را بى‌نياز خواهد كرد. ازاين‌رو در اين آيه، والدين هم در جهت يارى رساندن به جوانان براى ازدواج و هم براى سخت‌گيرى نكردن و نيز نترسيدن از فقر آنان در آينده، سفارش شده‌اند. بنابراين خداوند وعده بى‌نياز ساختن جوانان را پس از ازدواج مى‌دهد، اما اين وعده مسئوليت بزرگ‌ترها را در كمك و يارى جوانان در امر ازدواج سلب نمى‌كند. توجه به ديانت جوان و سخت‌گيرى نكردن در موضوع مالى براى ازدواج، در كلام پيامبر خدا اينگونه بازتاب يافته است (ص) اين گونه آمده است: «هرگاه كسى به خواستگارى نزد شما آمد و ديندارى و امانتدارى او را پسنديديد، با ازدواج او با فرزندتان موافقت كنيد؛ كه اگر چنين نكنيد، در روى زمين تبهكارى و فساد بسيار پديد خواهد آمد».[٣] و

[١]. نور: ٣٢: إِنْ يَكُونُوا فُقَراءَ يُغْنِهِمُ اللَّهُ مِنْ فَضْلِهِ.

[٢]. ر. ك: التبيان فى تفسير القرآن، ج ٧، ص ٤٣٢:« معناه لا تمتنعوا من إنكاح المرأة أو الرجل إذا كانوا صالحين، لأجل فقرهما، و قلة ذات أيديهما».

[٣]. ميزان الحكمة، ح ٨٠٣٥: