قرآن، كتاب اخلاق - سبحانى‌نيا، محمد تقي - الصفحة ٢٢٦ - همراهى با دوستان در قيامت

خشنودى او همچنان به قوّت خود باقى است و مهم‌ترين علامت صداقت در دوستى است.

همراهى با دوستان در قيامت‌

مسئله پايانى در دوستى و محبت، محشور شدن در قيامت با دوست و محبوب است. به نظر مى‌رسد خداوند متعال نمى‌خواهد بين دوستان جدايى افكند، لذا در آخرت نيز آنان را با هم محشور مى‌كند و همنشين هم قرارشان مى‌دهد. اشاره شد كه از نشانه‌هاى دوستى، پيروى از محبوب و تلاش براى برآورده ساختن خواسته‌ها و جلب خشنودى اوست. نتيجه پيروى از محبوب، در آمدن به مسلك اوست و از اين‌رو از محشور شدن با محبوب در آخرت، مفرّى نيست؛ زيرا از صفات آخرت است كه هر كس با امامش خوانده شود[١] و تفاوتى نمى‌كند كه محبوبش كه از او پيروى كرده و در حكم پيشوايش قرار داده است، بر حق باشد يا باطل.[٢] در حديث است مردى خدمت پيامبر (ص) آمد و عرض كرد: اى رسول خدا! من شما را از خودم و از فرزندانم بيشتر دوست دارم. وقتى در خانه به يادتان مى‌افتم، طاقت نمى‌آورم مگر آن كه بيايم و شما را ببينم. وقتى ياد مردن خودم و شما مى‌افتم مى‌دانم كه هر گاه شما وارد بهشت شويد در كنار پيامبران جاى مى‌گيريد و من اگر به بهشت روم مى‌ترسم شما را نبينم!

پيامبر (ص) چيزى در جواب او نگفت تا آن كه جبرئيل فرو رسيد و اين آيه را تلاوت كرد: «و هر كس از خدا و پيامبرش اطاعت كند همراه‌

[١] اسرا: ٧١: يَوْمَ نَدْعُوا كُلَّ أُناسٍ بِإِمامِهِمْ.

[٢] ر. ك: ترجمه تفسير الميزان، ج ١٣، ص ٢٢٩.