قرآن، كتاب اخلاق - سبحانى‌نيا، محمد تقي - الصفحة ٢١٧ - رابطه مهربانى و محبت

رفتارها مى‌تواند با تحكيم روابط خود با مؤمنان و ترويج انس و الفت در جامعه، خشنودى پروردگار را جلب و سعادت دنيا و آخرت خويش را تضمين كند. قرآن كريم پيامبر خدا (ص) را به فروتنى نسبت به مؤمنان مكلف مى‌كند و مى‌فرمايد:

وَ اخْفِضْ جَناحَكَ لِمَنِ اتَّبَعَكَ مِنَ الْمُؤْمِنِينَ.[١]

و در برابر آن مؤمنانى كه از تو پيروى مى‌كنند، بال فروتنى فرو گستر.

بر اساس اين آيه، براى كسى كه وظيفه‌اش تبليغ دين و تربيت جامعه است، مهربانى و فروتنى با مؤمنان، اهميت و ضرورتى مضاعف دارد. چه، اگر چنين نبود مردم از گرد پيامبر متفرق مى‌شدند و او هم در امر رسالت موفق نمى‌شد.[٢] احاديث فراوان در موضوعاتى مانند خدمت به هم‌نوعان و مؤمنان، احسان و نيكى به آنان، دستگيرى، مواسات و برادرى، عفو و مدارا و گذشت، دورى از خودبزرگ‌بينى و خودبرتربينى، بى تفاوتى، كينه و دشمنى، و ده‌ها عناوين ديگر، همگى مصاديقى از مهربانى با هم‌نوعان است و فراوانى اين متون، اهميت مهربانى با هم‌نوعان و مؤمنان را در جامعه نشان مى‌دهد.[٣] خداوند نيز در قرآن، مهربانى با مؤمنان را از صفات پيامبر (ص) و پيروان او مى‌داند و مى‌فرمايد:

[١] شعرا: ٢١٥.

[٢]. آل عمران: ١٥٩: وَ لَوْ كُنْتَ فَظًّا غَلِيظَ الْقَلْبِ لَانْفَضُّوا مِنْ حَوْلِكَ‌؛ و اگر تندخوى و سنگ‌دل بودى يقيناً از پيرامون تو پراكنده مى‌شدند».

[٣] ر. ك: ميزان الحكمة، ابواب اخلاقى« الحاجة»،« الحبّ»،« النصحية»،« الانصاف»،« التواضع»،« الخُلق»، المداراة» و« الرحمة» و ....