قرآن، كتاب اخلاق - سبحانى‌نيا، محمد تقي - الصفحة ٢١٨ - رابطه مهربانى و محبت

مُحَمَّدٌ رَسُولُ اللَّهِ وَ الَّذِينَ مَعَهُ أَشِدَّاءُ عَلَى الْكُفَّارِ رُحَماءُ بَيْنَهُمْ.[١]

محمّد، پيامبر خدا، و كسانى كه با او هستند، بر كافران سختگيرند و با يكديگر مهربان.

«شدّت» و «رحمت»، تجلّى رفتارى مؤمنان است كه در ارتباط با دو گروه كفار و مؤمنان متجلى مى‌شود. طبرسى به نقل از حسن بصرى، در باره رفتار شديد مؤمنان با كفار و رفتار توأم با مهربانى آنان با برادران ايمانيشان مى‌نويسد:

شدّت مؤمنان به جايى رسيده بود كه حتى از لباس مشركان دورى مى‌جستند كه به لباس آنان نچسبد، و نيز بدن‌هاى خود را از بدن‌هاى آنان دور مى‌گرفتند كه به بدن آنان تماس پيدا نكند. و مهربانى آنان با يكديگر به جايى رسيده بود كه هيچ مؤمنى برادر دينى خود را نمى‌ديد مگر آن‌كه با او روبوسى مى‌كرد و دست مى‌داد.[٢]

امام صادق (ع) نيز در باره نحوه سلوك مؤمنان در عصر نبوى با اشاره با اين آيه شريفه مى‌فرمايد:

مسلمان، برادر مسلمان است، به او ستم نمى‌كند، او را خوار نمى‌گرداند، به او خيانت نمى‌كند. سزاوار است كه مسلمانان در صله (ارتباط) با يكديگر و همكارى و مهرورزى با هم كوشش كنند و با نيازمندان، اهل مواسات باشند. برخى از آنان با برخى ديگر مهربان باشند تا جايى كه مصداقى براى فرمان‌

[١]. فتح: ٢٩.

[٢]. ر. ك: ترجمه جوامع الجامع، ج ٦، ص ٧٩؛ ترجمه مجمع البيان، ج ٢٣، ص ١٧٦.