قرآن، كتاب اخلاق - سبحانى‌نيا، محمد تقي - الصفحة ١٥٨ - رابطه حجاب و عفاف

فِيهِنَّ قاصِراتُ الطَّرْفِ لَمْ يَطْمِثْهُنَّ إِنْسٌ قَبْلَهُمْ وَ لا جَانٌّ.[١]

در آنها همسرانى است كه چشم به غير از شوهران خود نيفكنده‌اند و هيچ انسانى پيش از آن هم با آنان تماس نداشته است.

كلمه «طرف» به معناى «كاسه چشم» است و مراد از «كوتاهى طرف» اين است كه همسران بهشتى به شوهران خود اكتفا مى‌كنند و چشم‌داشتى به ديگران ندارند، هرگز كسى با او مراوده‌اى نداشته يا همسر ديگرى نبوده است.[٢]

همسردوستى، محفوظ و مستور بودن زنان بهشتى از نگاه مردان بيگانه و نيز عدم امكان نگاه آنان به مردى جز همسر خود، بارها و با تعابير مختلف در قرآن كريم بيان شده است. يكى از تعابير قرآنى «باكِرِه بودن هميشگى زنان بهشتى» است؛ يعنى آنان هر بار كه در كنار همسر خود قرار مى‌گيرند باكره هستند.[٣] بيشتر مفسران مقصود از واژه «ابكاراً» را در آيه‌ فَجَعَلْناهُنَّ أَبْكاراً باكره بودن يا دوشيزه بودن دانسته‌اند اما اين واژه از ريشه «بكر» و به معناى جديد، تازه و اولين مرتبه نيز به كار رفته است.[٤] لذا نگارنده گمان مى‌كند يكى از معانى اين آيه اين است كه همسران بهشتى، هميشه براى شوهرانشان جديد و تازه‌اند و هيچ گاه براى آنان تكرارى، عادى يا كهنه نمى‌شوند و هرگز به فكر همسرى جديد نخواهند بود؛ زيرا همواره همسرشان‌

[١]. الرحمن: ٥٦.

[٢]. ر. ك: ترجمه تفسير الميزان، ج ١٩، ص ١٨٥.

[٣]. واقعه: ٣٥- ٣٧: إِنَّا أَنْشَأْناهُنَّ إِنْشاءً فَجَعَلْناهُنَّ أَبْكاراً عُرُباً أَتْراباً.

[٤]. ر. ك: مجمع البحرين، ج ٣، ص ٢٣٠:« ذهب بكرة، يعنى أخذ فى طلب العلم أول شى‌ء فاستكثر منه ... و ابتكر الشى‌ء: إذا أخذ بكورته و هو أوله».