قرآن، كتاب اخلاق - سبحانى‌نيا، محمد تقي - الصفحة ١٥٩ - رابطه حجاب و عفاف

براى آنها جديد است. البته خداوند در اين آيه و آيات مشابه، لذّت بهشتيان را از اين نعمت، به دليل مستور و محفوظ بودن همسران بهشتى از چشم نامحرمان مى‌داند، نه به اشتراك گذاشتن آن‌ها. لذا در سوره الرحمن مى‌فرمايد:

فِيهِنَّ خَيْراتٌ حِسانٌ‌ حُورٌ مَقْصُوراتٌ فِي الْخِيامِ.[١]

در آنها همسرانى خوش‌صورت و نيكوسيرت است، حوريانى كه در سراپرده‌هاى خود مستورند.

علامه طباطبايى در تفسير اين آيه مى‌نويسد: «" خيام" جمع" خيمه" است كه در زبان فارسى نيز به آن خيمه گويند. اين كه فرمود" حوريان مقصور در خيمه‌هايند" معنايش اين است كه آنان از دستبرد اجانب محفوظاند، زنانى مبتذل نيستند تا غير شوهرانشان نيز بتوانند آنها را تماشا و از آنان كام‌جويى كنند».[٢] بنابراين مردان آنها هم راهى براى رؤيت يا كام‌جويى از همسر ديگرى ندارند.

پس اگر با اشتراك گذاشتن بهره‌مندى و لذّت‌جويى از زنان، دستيابى به لذّت پاك و حداكثرى ممكن بود، خداوند از فراهم آوردن آن در بهشت و تجويز آن ناتوان نبود و كسى ياراى مخالفت يا عيب‌جويى نداشت. در پايان مى‌توان نتيجه گرفت كه راهكار كاميابى پاك و هر چه بيشتر، جز از رهگذر حجاب و پوشش بدن و نگاه براى مرد و زن، شدنى نيست و راه جلوگيرى از تكرارى شدن لذّت‌ها، انحصارى بودن همسر و مستور ماندن از نگاه ديگران است.

[١]. الرحمن: ٧٠ و ٧١.

[٢]. ر. ك: ترجمه تفسير الميزان، ج ١٩، ص ١٨٧.