یادداشت‌های استاد ط-صدرا - مطهری، مرتضی - الصفحة ٣٣٧ - خطابه و منبر

یادداشتهای استاد مطهری، ج ٣، ص: ٣٣٧

ان یکون عارفاً بالقرائة و فقه الصلوة مقتصداً فی الاعتقاد موثوقاً بدینه ...

وافی، جلد ٥، صفحه ١٧١، عن ابی عبداللَّه علیه السلام:

اذا خطب الامام یوم الجمعة فلاینبغی لاحد ان یتکلم حتی یفرغ الامام من الخطبة فاذا فرغ الامام من الخطبتین تکلم ما بینه و بین ان یقام للصلوة ...

ایضاً صفحه ١٧١، عن امیرالمؤمنین علیه السلام:

لاکلام و الامام یخطب و لا التفات الّا کما یحل فی الصلوة و انما جعلت الجمعة رکعتین من اجل الخطبتین جعلتا مکان الرکعتین الاخیرتین فهی صلوة حتی ینزل الامام.

در روایات وارد شده (مثل روایت ص ١٦٩ وافی) که خطبه اول با دوم فرق دارد.

قال ابوعبداللَّه علیه السلام: ینبغی للامام الذی یخطب الناس یوم الجمعة ان یلبس عمامة فی الشتاء و الصیف و یتردی ببرد یمنیة او عدنی و یخطب و هو قائم یحمداللَّه و یثنی علیه ثم یوصی بتقوی اللَّه و یقرء سورة من القران قصیرة ثم یجلس ثم یقوم فیحمداللَّه و یثنی علیه و یصلی علی محمد و علی ائمة المسلمین و یستغفر للمؤمنین و المؤمنات، فاذا فرغ قام المؤذن فاقام ...

در اخبار وارد شده که سنت است که آخرین سخن خطیب این آیه کریمه باشد: