یادداشت‌های استاد ط-صدرا - مطهری، مرتضی - الصفحة ٣٢٩ - خطابه و منبر

یادداشتهای استاد مطهری، ج ٣، ص: ٣٢٩

میخواهد و از طرفی سرمایه و ذخیره علمی [١]، بی حساب و بی قاعده باشد و هرکسی که عمامه سرش گذاشت و پرید روی منبر و ته آوازی هم داشت خطیب شهیر اسلامی باشد و به قول یکی از دوستان درباره افراد سر چهارراهها یا پمپ بنزینها که لنگی روی دوششان انداختهاند و به صرف اینکه ماشین توقف کرد مثل یک مأمور رسمی بدون کسب اجازه جلو شیشه را پاک میکند و ابلاغش همان لنگ سرشانهاش هست، در میان ما هم عیناً همینطور است، و تنها دین است که با وجود این همه مفاسد باز هم در میان این همه بلبشوها افراد مبرّز تربیت میکند و باید انصاف داد که احیاناً و خیلی به ندرت افرادی صالح و سالم پیدا میشوند که جامع این شرایط بوده باشند.

البته آنچه من میگویم فقط برای تذکر و توجه خود مردم و هم تذکر و توجه خود آقایان خطبا و وعاظ است و اگر هم بنا شود نظم و حرکت و انضباطی به آن داده شود باید از طرف خود خطبا و وعاظ این حرکت و احساس احتیاج پیدا شود و یا مراکز روحانی این کار را به عهده بگیرند، نه اینکه خدای ناخواسته دولت بخواهد به این کار سرو صورت بدهد که مثل همه کارهای دیگر خراب میکند، بلکه کار دینی اگر به دست دولت بیفتد که دیگر خراب اندر خراب میشود.

١٩. خطبا و منبریها اگر عالم و فاضل باشند نقشی که میتوانند داشته باشند این است که رابط باشند بین دستگاه مرکزی روحانیت و مردم، ولی نه به این معنی که سخنگوی افراد و اشخاص و دلّال شخصیتها باشند، بلکه از آن نظر که با مردم بیشتر سر و کار دارند و روبرو میشوند بیشتر به حوایج جامعه پی میبرند و بهتر میتوانند درک کنند و به مقامات روحانی بفهمانند.

٢٠. منبرهای فاتحه که وضع اولیاش عنوان موعظه و تذکر داشته، حالا مثل خود تشییع جنازه جنبه موعظهاش از بین رفته و صحبت عنوان و استفاده کردن از حیثیت میت برای زندههاست.