یادداشت‌های استاد ط-صدرا - مطهری، مرتضی - الصفحة ٦٢ - عرفان حافظ

یادداشتهای استاد مطهری، ج ٣، ص: ٦٢

در مقابل سنن عصر خود و سنت شکنی حافظ دلیل بر کمال اوست، دلیل بر این است که زبون مقررات عصر خود نبوده است؛ خواسته است آزاد و آزاده از مقررات، اگزیستانسیالیست به مفهوم متداول زندگی کند.

امثال دشتی در کتاب نقشی از حافظ و خلوتگه کاخ ابداع و عبدالعلی دستغیب در مقالهای که در اطلاعات روزانه در رد آقای محیط طباطبایی نوشته بود، تابع این فرضیه بود. آقای محیط با شواهد تاریخی ثابت کرده بود که حافظ مرد دینداری بوده و در عصر خودش با این صفت شناخته میشده است. عبدالعلی دستغیب جواب داده بود که همه ارزش حافظ در عصیان اوست ...

ما اولًا باید ببینیم که اگر حافظ را اینچنین فرض کنیم چه شخصیتی از کار درمیآید. به نظر میرسد شخصیتی با این صفات:

١. متحیر [١] و از شدت تحیر و یأس به مستی پناه برده است.

اشعار «می» او زیاد است: