یادداشت‌های استاد ط-صدرا - مطهری، مرتضی - الصفحة ٣٥٤ - خطابه و منبر

یادداشتهای استاد مطهری، ج ٣، ص: ٣٥٤

تنها کرسی آزادی است که با خرج کم و بدون زحمت هرجا به این نام مجلسی تشکیل گردد، پرچم مشکی بالا رود مردم جمع میشوند.

ثانیاً از روی عقیده و اخلاص جمع میشوند، اشک میریزند و همان طوری که گفتم گریستن و خندیدن تابع میل و اراده نیست؛ تا انسان سخت تحت تأثیر احساسات قرار نگیرد، نه میخندد و نه میگرید. و گریه در این گونه موارد نماینده یک نوع احساسات عالی و رقیق است، از نوع گریههای لذت بخش است، به قلب صفا و روشنی میدهد. (باید مستقلًا در اطراف گریه بحث شود و انواع گریهها بیان گردد، عوارض جسمی و روحی و همچنین مبادی جسمی و روحی گریه و اختصاصی که خنده و گریه به انسان دارد بیان گردد، بعد آثار اجتماعی گریه و همچنین خنده بیان گردد.) و ثالثاً چون کرسیی است روحانی و به نام شخص مقدسی، کرسی آزاد و حرّی است. در همه جا بالای سر خطیب عکس شاه و غیره هست جز در کرسی منبر حسینی.

رادیو و روزنامه مظهر تکامل ابزار زندگی و منبر مظهر تکامل روح زندگی است:

اگر یک مقایسهای بشود بین روزنامههای ما و رادیوی ما که جز دروغ پراکنی به نفع افراد و اشخاص و علیه ملتها و جز تملق و بشرپرستی چیزی در آنها نیست و آنگاه نگاهی به منابر بشود که در آنجا به نفع مظلومین سخن گفته میشود، معلوم میشود که رادیو و روزنامه مظهر تکامل ابزار زندگی میباشند و منبر مظهر تکامل روح زندگی است و اساس روح زندگی است و اگرنه تکامل ابزار در عین فایده ضرر زیاد دارد. از همین جا معلوم میشود که کسانی که منبر را مرکز دلالی شخصیتها و اعمال اغراض خصوصی قرار میدهند، از روزنامه چی و رادیوچی خیانتکارترند.

شعرای ما چرخ و زمانه را مسؤول میدانستند نه حکومت وقت را:

٣٥. عطف به نمره ... فرق مراثی که امثال کمیت و دعبل و ابوفراس داشتهاند با مراثی امثال محتشم و وصال و جودی و غیره در این است که اولًا شعرا و مرثیه گوهای قدیم نقطه مقابل یعنی ظالم و ستمگر را دستگاه خلافت آن زمان و اشاره به زمان خودشان میدانستند و هیچ وقت چرخ و فلک و زمانه (و در معنی خدا) را