یادداشت‌های استاد ط-صدرا - مطهری، مرتضی - الصفحة ٨٧ - عرفان حافظ

یادداشتهای استاد مطهری، ج ٣، ص: ٨٧

رهرو منزل عشقیم و ز سر حد عدم تا به اقلیم وجود این همه راه آمدهایم

سبزه خط تو دیدیم و ز بستان بهشت به طلبکاری این مهر گیاه آمدهایم

با چنین گنج که شد خازن او روح امین به گدایی به در خانه شاه آمدهایم

لنگر حلم توای کشتی توفیق کجاست که در این بحر کرم غرق گناه آمدهایم

آبرو میرودای ابر خطاپوش ببار که به دیوان عمل نامه سیاه آمدهایم

ایضاً:

فاش میگویم و از گفته خود دلشادم بنده عشقم و از هر دو جهان آزادم

نیست بر لوح دلم جز الف قامت دوست چکنم حرف دگر یاد نداد استادم

طایر گلشن قدسم چه دهم شرح فراق که در این دامگه حادثه چون افتادم

من ملک بودم و فردوس برین جایم بود آدم آورد در این دیر خراب آبادم

سایه طوبی و دلجویی حور و لب حوض به هوای سر کوی تو برفت از یادم

ایضاً:

چه گویمت که به میخانه دوش وقت سحر سروش عالم غیبم چه مژدهها داده است

کهای بلندنظر پادشاه سدره نشین نشیمن تو نه این کنج محنت آباد است

تو را ز کنگره عرش میزنند صفیر ندانمت که در این دامگه چه افتاده است