یادداشت‌های استاد ط-صدرا - مطهری، مرتضی - الصفحة ٣٩٨ - خوردن، شهوت بطن

یادداشتهای استاد مطهری، ج ٣، ص: ٣٩٨

و عن ابی جعفر علیه السلام: اذا شبع البطن طغی.

قال ابوحامد (صفحه ١٥١):

قال لقمان لابنه: یا بنی اذا امتلأت المعدة نامت الفکرة و خرست الحکمة و قعدت الاعضاء من العبادة.

در محجة البیضاء، جلد ٥، صفحه ١٥٤ به بعد از غزالی ده فایده برای جوع نقل میکند که همه قابل توجه است.

ایضاً رجوع شود به جامع السعادات، جلد ٢، از صفحه ٤ تا ٨، احادیث خوبی جمع کرده است.

در روایت معروف عنوان بصری (الکنی و الالقاب، ذیل عنوان البصری) است:

ایاک و ان تأکل ما لاتشتهی فانه یورث الحماقة و البله و لاتأکل الّا عند الجوع ...

در این حدیث سه دستور راجع به خوردن میدهد: یکی اینکه هنوز که اشتهای صادق و واقعی پیدا نکردهای نخور. معده ظرفیت معین دارد مثل اتومبیل، با این اختلاف که ظرفیت ماشین را رویش نوشتهاند ولی معده خودش احتیاج و ظرفیت خود را اعلام میکند، احتیاج خود را به غذا و همچنین بینیازی خود را اعلام میکند. غذا اگر زیادتر شد منشأ اتساع معده- که اکثر ایرانیان به آن مبتلا میباشند- میشود. غذا اگر قبل از هضم طعامِ گذشته باشد جذب نمیشود [١]، سلامت و نشاط نمیآورد. انواع غذاهای ویتامیندار را اغنیا و مترفین میخورند ولی به اندازه نان جو و دوغ آن دهاتی