٦. حيات معنوى انسان در سراى ديگر نتيجه عقيده صحيح و عمل صالح مى باشد و پاداش هاى اخروى، تجليگاه اين دو به شمار مى رود، اكنون سؤال مى شود دو عقيده متضاد و يا عمل به دو حكم مخالف، چگونه مى تواند ضامن حيات معنوى انسان باشد.

عقيده به توحيد در قلمروهاى مختلف و هم اعتقاد به تثليث و سه گانگى خدا، هم چنين پرهيز از شراب و ربا، و هم ميگسارى و رباخوارى چگونه مايه رستگارى انسان در دو جهان مى گردند.

٧. اگر از اين جهات صرف نظر شود، رستگارى از آن آيين هاى واقعى است كه به صورت دست نخورده باقى باشد، آيا اين شرط در شرايع پيشين صادق است در حالى كه انجيل تاريخ زندگى حضرت مسيح است، نه كتاب و پيام هاى او، اين كتاب به وسيله شاگردان او نوشته شده و هر يك از اناجيل چهارگانه، زندگى مسيح را به نوعى ضبط كرده و سرانجام مصلوب شدن و دفن و عروج او را به آسمان نيز نگاشته اند.آيا اين انجيل بشرى مى تواند براى تمام انسان هاى روى زمين سعادت آفرين باشد، تورات حضرت كليم نيز به سرنوشت انجيل دچار گرديده است، تورات كنونى، پس از نابودى نسخ تورات در عصر بخت النصر به وسيله يك نفر از حافظات تورات قرائت گرديد و نوشته شد، آن هم پس از گذشت هفتاد سال از نابودى آن.

وجود تحريف مسلم در آن ها و وجود احكام و گزاره هاى خلاف عقل و خرد، و انتقاد قرآن از تورات كنونى، گواه بر اين است كه اين كتاب نمى تواند رهبر سعادت و ضامن هدايت باشد.

٨. ما از همه ى اين ها صرف نظر مى كنيم، و مى گوييم «اديان بزرگ تاريخ به