تفسير به رأى از آن گروهى است كه اين ابزار و ادوات (امور دهگانه) نزد او فراهم نباشد، اين گروه طبعاً راه تخمين و گمان پيش مى گيرد و يك چنين فرد، خطا كار است هر چند به واقع برسد; زيرا قرآن مجيد گروهى را تصديق مى كند كه به حقيقت در عين آگاهى گواهى دهند چنان كه مى فرمايد:

(.. الاّ من شهد بالحق و هم يعلمون) (زخرف / ٨٦).

«كسانى كه به حقيقتدر عين آگاهى از آن، گواهى مى دهند)[١]

هدف از ترجمه گفتار راغب اصفهانى ارايه ى اين حقيقت است كه در طول تاريخ تفسير، مفسران بر اين عقيده بودند كه بايد از راه هاى خطاناپذير يا كم خطاپذير به تفسير قرآن پرداخت و مقاصد الهى را به دست آورد.

ب) بدر الدين محمد بن عبدالله زركشى (٧٤٥ ـ ٧٩٤) در كتاب ارزشمند خود «البرهان فى علوم القرآن» بحثى گسترده در اين مورد دارد.[٢]

ج) جلال الدين سيوطى (٤٨٤ ـ ٩١١) مؤلف كتاب «الاتقان في علوم القرآن» روش صحيح تفسير قرآن را به صورت گسترده مطرح كرده و از گفتارهاى راغب

[١] مقدمه تفسير جامع التفاسير: ٩١ ـ ٩٦، چاپ كويت، ١٤٠٥ هـ .
[٢] . البرهان في علوم القرآن: ٢/١٤٦ ـ ١٧٧.